امشب که تنت روی تن عشق رها بود

امشب که تنت روی تن عشق رها بود
این لحظه فقط، لحظه ی بیداری ما بود

آمیخته لب های عسل واره و نابت
بر خشکی اندامم و انگار، شفا بود

در حلقه ی بازوی تو این شاعر خسته
بانوی غزل هاست، که در حال فنا بود

آیات نگاه تو پر از فلسفه ی عشق
می ریخت به جان و تن من هر چه دعا بود

در گرمی آغوش تو صدها غزل ناب
من بودم و این عشق، تو بودی و خدا بود