از خود خداوند یاد بگیریم یعنی ....تو دنیا در کلاس خداییم

✍- فلسفه ى عبادت ما در برابر خداوند، ربوبیّت انحصارى او نسبت به همه ى هستى است. «ربّ السّموات ... فاعبد»

- عبادت، صبر لازم دارد. «فاعبده واصطبر» (عبادت، یك نوع مبارزه با هوس ها و طاغوت هاست كه صبر مى خواهد.)

- خداوند تورا فراموش نكرده است، پس تو نیز او را فراموش نكن. «وما كان ربّك نسیّاً... فاعبده»

- خداوند، فرزند ندارد و هیچ موجودى مثل او نیست. «هل تعلم له سمیّاً»
براى كلمه ى «سمىّ» چند معنا ذكر شده است: شریك، همانند، همنام و فرزند.

كلمه «ربّك» در آیه قبل و كلمه «ربّ السموات و الارض» در این آیه نشان وحدت مدیریّت در اداره زندگى بشر با تمام هستى است.

عبادت، تنها ذكر خداوند و نماز نیست، زیرا این گونه عبادت ها مشكلى ندارد تا به صبر و مقاومت نیازمند باشد. پس مراد از «فاعبده و اصطبر» عبادتى است كه انسان را دچار تضادها، طاغوت ها ومشكلات فراوان مى كند وبخاطر همین، نیازمند صبر واستقامت است.

در روایتى از حضرت على علیه السلام مى خوانیم كه درباره معناى «هل تعلم له سمیّا» فرمودند: هیچ كس به نام اللّه نامیده نشده است.(119)

-----

119) توحید صدوق، ص 263.