بهم یاد بده اورجینال باشم

پارت اول:
چشمانم را باز کردم، نور های زننده و کور کننده ای بدون توقف به چشمانم حمله می‌کردند. در اتاقی خالی خالی بودم فاقد از هرگونه وسیله ای، البته به جز انواع مکعب هایی که بی وقفه نور هایی به من می‌زدند و خاموش و روشن می‌شدند.
اتاق بزرگی بود ولی حس خفه و گرفته ای بهم می‌داد. انواع و اقسام سیم ها، در اندازه ها و شکل های مختلف من را محاصره کرده بودند، از سیم های قرمز و آبی نازک گرفته تا سیم های کلفت سیاه رنگ و همه ی آنها به نحوی به من متصل می‌شدند.
نمی‌دانستم کجام، چرا آنجا هستم، چه چیزی هستم...
در آن لحظه به معنای واقعی کلمه کوچکترین چیزی درباره هیچ موضوعی نمی فهمیدم.
با صدای باز شدن در آهنی ای که در گوشه ای از اتاق بود از خیالاتم بیرون آمدم. چند موجود عجیب وارد اتاق شدند. ظاهر عجیبی داشتند.پنج عضو داشتند، روی دو تا از عضو های پایینی بدنشان خودشان را نگه داشته بودند و طوری از آن دو عضو استفاده می‌کردند که به هر سمتی که می‌خواستند می‌رفتند. دو عوض دیگر از دو سمت عضو وسطی بدنشان آویزان بود. عضو دایره شکلی هم بالای بخش مرکزی بدنشان وجود داشت.
یکی از آن موجودات صدای عجیبی از خود در آورد، معنایش را نمی‌فهمیدم، البته به نظر می‌آمد آنها متوجه منظور هم می شوند. یکی از آنها صدای عجیبی از خود در آورد و دیگری به سمت من حرکت کرد. کنار من پنج دایره‌‌ی قرمز بودند که رویشان شماره گذاری شده بود.
در آن لحظه سرشار از کنجکاوی بودم. آن موجود چه کاری می‌خواست بکند؟ چه بود؟ من چه بودم؟ کجا بودم؟ این سیم ها چه هستند؟این دایره ها چه بودند؟
مرد دستش را روی دایره ای گذاشت که شمار‌‌ه‌ی قرمز روی آن (1) بود. البته من نمی‌دانستم آن شماره چه معنایی می تواند بدهد. آن موجود غریبه یکی از عضو هایی‌ که از سمت راست بخش مرکزی بدنش آویزان بود را حرکت داد و آن دایره‌ی قرمز رنگ را به سمت پایین فشار داد. با این حرکت ناگهان سیلی از اطلاعات عجیب، نا‌مربوط و مختلف به مغزم نفوذ کردند.
زمین، انسان، درد، عشق، علم، پیشرفت، مرگ، تولد، دنیا، دین، کهکشان، خورشید، تئوری، تناسخ، سرگرمی، حیوانات، توهم، دروغ، خیانت، وفاداری، درک، احساس، نور، تاریکی.
میلیون ها اطلاعات مثل نور به مغزم وارد می‌شدند و درد وحشتناکی را به وجودم تزریق می‌کردند. آنجا بود که برای اولین بار زبان باز کردم و نعره ای. طولانی کشیدم.
الان می‌دانستم که آن موجودات، انسان هستند.
همچنان به تقلا کردن و زجه زدن از درد ادامه می‌دادم ولی آن افراد سیاه پوش کوچکترین ترحمی نسبت به من نشان نمی‌دادند.
برای لحظه ای حجوم اطلاعات به بدنم به اتمام رسید و با متوقف شدن داد های من سکوت عذاب آوری فضای آن اتاق را تسخیر کرد.طوری که انگار از مرگ جان سالم به در برده باشم نفسی راحت کشیدم. مرد پوزخندی زد و دکمه‌ی دوم را فشار داد. با فشرده شدن دومین دکمه من چیزی را فهمیدم.
اینجا جهنمه!...