خدایا، لعنت کن آن دو نفری (ابوبكر و عمر) که دین تو را عوض

خدایا، لعنت کن آن دو نفری (ابوبكر و عمر) که دین تو را عوض کردندو نعمتت را تغییر دادند و به پیغمبرت تهمت زدند و با آئینت مخالفت کردند و راهت را بستند و به نعمت‌هایت کافر شدند و کلام تو را نپذیرفتند و رسولت را به سخره گرفتند و پسر پیغمبرت (حضرت محسن علیه السلام) را کشتند ، و کتابت را تحریف (معنوی) کردند و نشانه‌های تو را انکار کردند و امامت را به استهزاء گرفتند، و از عبادت تو سرپیچی کردند و دوستانت را كشتند، و در جایگاهی نشستند که حق آن‌ها نبود و مردم را بر دوش آل محمد صلوات الله علیهم قرار دادند (یعنی مردم را به دشمنی آل محمد صلوات الله علیهم تحریک کردند).

بارالها، آن دو را لعنتی کن که یکی بعد از دیگری باشد و جمع کن آن دو و پیروانشان را در جهنم با چشمانی که از وحشت به کبودی مایل شده است. معبودا، لعنت کن آنانی که امیر المومنین و حسین بن علی پسر دختر پیغمبرت صلوات الله علیهم را کشتند. بار خدایا، عذاب آن‌ها را دوچندان کن، به عذابی بالای عذاب و به خواری بیش از هر خواری و ذلت بالای ذلت و گرفتاری بیش از هر گرفتاری.

آفریدگارا، با قهر و تندی آن دو را به طرف آتش ببر و آن‌ها را در شدیدترین عذابت سرنگون کن. خداوندا، جمعشان را پراکنده، کارشان را پریشان، سخنانشان را مخالف با هم و جماعتشان را متفرق گردان. رهبرانشان را لعنت، سران و اربابان و بزرگانشان را نابود کن و روسایشان را معذب، و پرچمشان را بشکن و به اختلاف و پراکندگی عذابشان کن و فردی از آنها را باقی مگذار. بار خدایا، لعنت کن ابو جهل و ابو بکر و عمر و ولید را به لعنتی یکی بعد از دیگری و پیوسته به هم. معبودا، لعنت کن آن دو را به لعنتی که هر ملک مقرب و هر پیغمبر مرسل و مومن ممتحنی آن دو را لعنت می‌کنند. بار الها، لعنت کن آن دو را به لعنتی که اهل آتش از عذاب ایشان به خدا پناه برند. آفریدگارا، لعنت کن آن دو را به لعنتی که به اندیشه هیچ کس نرسیده باشد. خداوندا، لعنت کن آن دو را در باطن سر و ظاهر آشکارت و عذاب کن آنان را به عذابی در تقدیر و بالاتر از تقدیر و در عذاب آن دو نفر، دو دخترشان (عايشه و حفصه) و پیروان آن دو را و دوستان و پیروان آن دو را نیز شریک کن، همانا تو اجابت کننده دعایی.

📚 نام کتاب: مهج الدعوات و منهج العبادات نویسنده: سید بن طاووس جلد: 1 صفحه: 307

📚 نام کتاب : بحار الأنوار - ط دارالاحیاء التراث نویسنده : العلامة المجلسي    جلد : 83  صفحه : 223