سنسی سلیمی
┄┅═✼✿💐🥋💐✿✼═┅┄
واقعاً کاراته به کجا رسیده است؟!
گاهی با خودم فکر می‌کنم ما از فلسفه و حقیقت کاراته چقدر فاصله گرفته‌ایم که امروز تمام دغدغه بعضی‌ها شده است درجه، عنوان، مقام و اینکه چه کسی از چه کسی ارشدتر است!
کاراته این نیست که بیست، سی، چهل یا پنجاه سال پیش چه کسی بودی و چه درجه‌ای داشتی. کاراته یعنی در تمام این سال‌ها چه کرده‌ای و امروز چه چیزی برای ارائه داری.
نمی‌شود سال‌ها گوشه‌ای از دنیا یا کشور به دنبال زندگی شخصی و خواسته‌های خود رفت، از میدان عمل و مسئولیت فاصله گرفت و بعد از سال‌ها برگشت و با تکیه بر گذشته گفت: «ما هم هستیم، ما هم حق داریم، ما هم ارشد هستیم!»
باید پرسید در تمام این سال‌ها چه کرده‌ای؟ چند شاگرد واقعی تربیت کرده‌ای؟ چه خدمتی به کاراته کرده‌ای؟ چه چیزی به نسل بعد آموخته‌ای؟ چه اندازه برای رشد و اعتلای این هنر تلاش کرده‌ای؟
مهم‌تر از همه، چقدر فلسفه کاراته را درک کرده‌ای؟ چقدر احترام به دیگران و احترام به خود را آموخته‌ای؟ چقدر گذشت، بزرگواری و فروتنی را در رفتار و کردار خود نشان داده‌ای؟
کاراته فقط تکنیک، کمربند و درجه نیست. کاراته یک مکتب اخلاقی است. مکتبی که باید انسان را بزرگ‌تر، متواضع‌تر و محترم‌تر کند.
متأسفانه امروز شاهد آن هستیم که فروتنی، که یکی از بنیادی‌ترین ارزش‌های هنرهای رزمی است، در میان برخی مدعیان پیشکسوتی تقریباً به صفر رسیده است.
ارزش یک استاد به تعداد دان‌های روی کمربندش نیست، بلکه به تعداد انسان‌هایی است که تربیت کرده، احترامی است که در دل شاگردانش به جا گذاشته و اثری است که از خود در جامعه کاراته باقی گذاشته است.
امروز بیش از هر زمان دیگری معنای سخن هوشنگ اتحاد را درک می‌کنم که می‌گفت:
«من اصلاً کاراته‌کا نیستم.»
شاید این جمله بیش از آنکه انکار کاراته باشد، بیان دردی عمیق از فاصله گرفتن ما از حقیقت و فلسفه این هنر باشد.
کاش به جای اینکه مدام به گذشته خود افتخار کنیم، لحظه‌ای به امروزمان نگاه کنیم و از خود بپرسیم:
آیا واقعاً آنچه در این سال‌ها از ما باقی مانده، شایسته نام کاراته و جایگاه یک استاد است؟
بماند به یادگار مورخ ۱۴۰۵/۸/۱
دلنوشته ای از جمشید سلیمی کمربند سفید کاراته
┄┅═✼✿❄️✿✼═┅┄
#محمد_جواد_نبی_زاده
#کان_ذن_ریو
#یزد #تفت #فراشاه
#کاراته_تفت #کاراته_یزد #کاراته_کنترلی #کاراته
واقعاً کاراته به کجا رسیده است؟!
گاهی با خودم فکر می‌کنم ما از فلسفه و حقیقت کاراته چقدر فاصله گرفته‌ایم که امروز تمام دغدغه بعضی‌ها شده است درجه، عنوان، مقام و اینکه چه کسی از چه کسی ارشدتر است!
کاراته این نیست که بیست، سی، چهل یا پنجاه سال پیش چه کسی بودی و چه درجه‌ای داشتی. کاراته یعنی در تمام این سال‌ها چه کرده‌ای و امروز چه چیزی برای ارائه داری.
نمی‌شود سال‌ها گوشه‌ای از دنیا یا کشور به دنبال زندگی شخصی و خواسته‌های خود رفت، از میدان عمل و مسئولیت فاصله گرفت و بعد از سال‌ها برگشت و با تکیه بر گذشته گفت: «ما هم هستیم، ما هم حق داریم، ما هم ارشد هستیم!»
باید پرسید در تمام این سال‌ها چه کرده‌ای؟ چند شاگرد واقعی تربیت کرده‌ای؟ چه خدمتی به کاراته کرده‌ای؟ چه چیزی به نسل بعد آموخته‌ای؟ چه اندازه برای رشد و اعتلای این هنر تلاش کرده‌ای؟
مهم‌تر از همه، چقدر فلسفه کاراته را درک کرده‌ای؟ چقدر احترام به دیگران و احترام به خود را آموخته‌ای؟ چقدر گذشت، بزرگواری و فروتنی را در رفتار و کردار خود نشان داده‌ای؟
کاراته فقط تکنیک، کمربند و درجه نیست. کاراته یک مکتب اخلاقی است. مکتبی که باید انسان را بزرگ‌تر، متواضع‌تر و محترم‌تر کند.
متأسفانه امروز شاهد آن هستیم که فروتنی، که یکی از بنیادی‌ترین ارزش‌های هنرهای رزمی است، در میان برخی مدعیان پیشکسوتی تقریباً به صفر رسیده است.
ارزش یک استاد به تعداد دان‌های روی کمربندش نیست، بلکه به تعداد انسان‌هایی است که تربیت کرده، احترامی است که در دل شاگردانش به جا گذاشته و اثری است که از خود در جامعه کاراته باقی گذاشته است.
امروز بیش از هر زمان دیگری معنای سخن هوشنگ اتحاد را درک می‌کنم که می‌گفت:
«من اصلاً کاراته‌کا نیستم.»
شاید این جمله بیش از آنکه انکار کاراته باشد، بیان دردی عمیق از فاصله گرفتن ما از حقیقت و فلسفه این هنر باشد.
کاش به جای اینکه مدام به گذشته خود افتخار کنیم، لحظه‌ای به امروزمان نگاه کنیم و از خود بپرسیم:
آیا واقعاً آنچه در این سال‌ها از ما باقی مانده، شایسته نام کاراته و جایگاه یک استاد است؟
بماند به یادگار مورخ ۱۴۰۵/۸/۱
دلنوشته ای از جمشید سلیمی کمربند سفید کاراته
┄┅═✼✿❄️✿✼═┅┄
#محمد_جواد_نبی_زاده
#کان_ذن_ریو
#یزد #تفت #فراشاه
#کاراته_تفت #کاراته_یزد #کاراته_کنترلی #کاراته
- ۵۱۶
- ۰۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
