آدم‌هایی که دوستشان داری هم،

آدم‌هایی که دوستشان داری هم،
قاتلِ بالفطره‌ای در پس و پیشِ وجودشان قایم کرده‌اند
برایِ روزهای مبادا.
گاهی چنان با پشت سرهم چیدن چند کلمه، قطعه‌قطعه‌ات می‌کنند
که تا سال‌هایِ سال هیچ بخیه‌ای کارساز نمی‌شود.
بعد از آن،
یادِ تو با زخمی که سر باز می‌کند
مدام، هم‌خانواده است.
مگر برای دوست داشتنت چقدر باید جان داد؟!