o ostorhe:

o ostorhe:
دلشده ها:
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺎﻣﻞ...

ﻫﺮ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ، ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ‌ﻫﺎ ﻗﺎﻟﯽ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﯽ‌ﺗﮑﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﮎ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ‌ﺍﺵ ﺑﺮﯾﺰﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ‌ﮔﻮﯾﻨﺪ:
ﺍﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﻗﺎﻟﯽ‌ای ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺑﺒﺎﻓﺪ!
ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺵ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺍﺳﺖ...
ﺑﺎ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺳﺮﺥ ﺧﻮﻥ...
ﻭ ﺣﺎﺷﯿﻪﻫﺎﯼ ﮐﺒﻮﺩ ﻣﻌﺼﯿﺖ...
ﺑﺎ ﻃﺮﺡﻫﺎﯼ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻧﻘﺶ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﻫﺎﯼ ﺳﺘﻢ...

ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻗﺎﻟﯽ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﯽﺗﮑﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﭘﻬﻨﺶ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.
ﺭﻧﮓ ﺩﺭ ﺭﻧﮓ...
ﮔﺮﻩ ﺩﺭ ﮔﺮﻩ...
ﻧﻘﺶ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ...
ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ...
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽﺑﺎﻓﯽ ﻭ ﻣﻦ ﻣﯽﺑﺎﻓﻢ ﻭ ﺍﻭ ﻣﯽﺑﺎﻓﺪ...
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻓﻨﺪﻩﺍﯾﻢ
ﻣﯽﺑﺎﻓﯿﻢ ﻭ ﻧﻘﺶ ﻣﯽﺯﻧﯿﻢ
ﻣﯽﺑﺎﻓﯿﻢ ﻭ ﺭﺝ ﺑﻪ ﺭﺝ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ
ﻣﯽﺑﺎﻓﯿﻢ ﻭ ﻣﯽﮔﺴﺘﺮﯾﻢ...
ﺩﺍﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ:
ﺑﺒﺎﻓﯿﺪ ﻭ ﺁﺩﻡ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﮔﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺯﺩ...
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺁﻣﺪ ﮔﺮهی ﺗﺎﺯﻩ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻧﮕﯽ ﺭﯾﺨﺖ ﻭ ﻃﺮﺣﯽ ﺑﺎﻓﺖ.
ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺎﻟﯽ ﺁﺩﻣﯽ ﺭﻧﮓ ﺭﻧﮓ ﺷﺪ.
ﺁﻣﯿﺰﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﻧﺎﺯﯾﺒﺎ...
ﺳﺎﯾﻪ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺻﻮﺍﺏ...
ﮔﺮﻩ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﻟﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ...
ﻃﺮﺡ ﻭ ﻧﻘﺸﺖ ﻧﯿﺰ...
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺑﺮ ﻓﺮﺷﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪﺍﯼ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻮ ﺑﺎﻓﺘﻪﺍﯼ...

ﮐﺎﺵ ﮔﻮﺷﻪای ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﻬﻢ ﺗﻮﺳﺖ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮ ﺑﺒﺎفی...