دلتنگی مرض عجیبی ست...

آدمی است دیگر...
گاهی عجیب و غریب میشود.
دل آدم که قانون سرش نمیشود! گاهی دلت میخواهد، خودت رو برداری و ببری به آن روزهایی که دل سپرده بودی به کسی، همانی که سالهاست که دیگر نیست...
دلت میخواهد دوباره برگردی به آن حس و حالها، همان حس و حالهایی که زمانی برایت دلچسب ترین حس و حال های دنیا بود. گاهی سن و سالت را فراموش میکنی و دلت میخواهد برگردی به آن سالهای دور، به همان سالهایی که کسی دوستت داشت و دوستش داشتی، به هر دلیلی. و روزی رهایش کردی، به دلایلی دیگر...
دوست داری حافظه ات را پاک کنی و آرام و بدون بغض و نفرت، روبرویش بشینی و در سکوت به چشم هایش زل بزنی. همانی که روزی، غم توی خنده هایت و شادی توی اشک هایت را می فهمید. همانی که روزگاری تو را از حفظ بود...
دوست داری فراموش کنی، که چرا روزی بود و چرا دیگر نیست. فقط دلت میخواهد به آن حس و حال برگردی، حتی برای چند دقیقه...
این دیوانگی است، یا دلتنگی برای یک عشق قدیمی، نمیدانم...
دل است دیگر، حساب و کتاب ندارد. گاهی هم دلتنگ میشود، حتی برای چیزهایی که روزی رهایشان کرده بود...