ﺍﻓﺴﻮﺱ ! ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺳﻔﺮ ﺑﺴﺘﯽ

ﺍﻓﺴﻮﺱ ! ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺳﻔﺮ ﺑﺴﺘﯽ
ﮐﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﺒﺮ ﮔﯿﺮﻡ؟
ﮔﻔﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﯽ ﮔﺸﺖ
ﺍﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻝ ﺯ ﺗﻮ ﺑﺮﮔﯿﺮﻡ؟
ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺮﺍ ﺍﻣﯿﺪ ﻧﺸﺎﻃﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﺯﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺗﻬﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ
ﺯﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺮﺍ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻧﮕﻪ ﻣﺮﺍ ﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺮﻭﻥ ﺭﺍﻧﺪﻧﺪ
ﮔﺮ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ ﺷﺮﺍﺭﻩ ﺁﺗﺶ ﺑﻮﺩ
ﺍﯾﻨﮏ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺩﻭﺩ، ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﮔﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭﮔﻢ ﺑﻮﺩ
ﺯﯾﻦ ﭘﺲ ﻣﺮﺍ ﺍﻣﯿﺪ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﺭﯼ، ﺗﻮ ﺁﻥ ﺍﻣﯿﺪ ﻋﺒﺚ ﺑﻮﺩﯼ
ﮐﺎﺧﺮ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺭﺍﻫﺎ ﮐﺮﺩﯼ
ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﭼﺎﺭﻩ ﻣﻦ ﮐﻮﺷﯽ
ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﺩ ﻋﺸﻖ ﺩﻭﺍ ﮐﺮﺩﯼ
ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺁﻥ ﺩﺭﯾﭽﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﺰ ﺁﻥ ﺭﻫﯽ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺯﻟﻒ ﺗﻮ ﺁﻥ ﮐﻤﻨﺪ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩ
ﮐﺰ ﺁﻥ ﻧﻮﯾﺪ ﺑﻨﺪﮔﯿﻢ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺍﯾﻨﮏ ﺗﻮ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﯼ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺪ
ﮐﺰ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻩ، ﮔﺮﯾﺰﺍﻧﻢ
ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺪﺍﻧﭽﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﻧﯿﻨﺪﯾﺸﻢ
ﺯﯾﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻢ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ
ﺯﯾﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺠﺎﻝ ﺩﺭﻧﮕﻢ ﻧﯿﺴﺖ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﺩ ﻧﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ
ﺯﯾﺮﺍ ﺩﻟﯽ ﺯ ﺁﻫﻦ ﻭ ﺳﻨﮕﻢ ﻧﯿﺴﺖ ...
" ﻧﺎﺩﺭ ﻧﺎﺩﺭﭘﻮﺭ "