ﺩﻭﺳﺘﯽ ﮔﻠﺪﺍﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﻣﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﮔﻠﯽ

ﺩﻭﺳﺘﯽ ﮔﻠﺪﺍﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﻣﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﮔﻠﯽ
ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺼﻠﺶ ﻫﻤﻪ ﺳﺒﺰ ، ﺁﺷﺘﯽ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﻭ
ﻋﻄﺮﯼ ﺍﺯ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺟﺎﺭﯼ ، ﺗﺎﺭﺵ ﺍﺯ ﻣﺨﻤﻞ ﻋﺸﻖ
ﭘﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﻣﺨﻤﻞ ﺍﺑﺮ ، ﺳﯿﻨﻪ ﺍﺵ ﺑﺮﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻠﻮﺭ
ﺑﺮ ﻟﺐ ﻫﺮ ﺑﺮﮔﺶ ﻧﻘﺸﯽ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻬﺎﺭ
ﺑﺸﮑﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ
ﺩﻝ ﻣﺎ ﻣﯿﺸﮑﻨﺪ
ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻣﯿﻤﯿﺮﺩ
ﺁﺷﺘﯽ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﻣﯿﺸﻮﺩ ﭘﺎﯼ ﺧﺰﺍﻥ ﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﮐﺎﺷﺎﻧﻪ ﻣﺎ