رمان زندگی سیگاری قسمت( 30)

زندگی سیگاری
اروان مچ دستم و گرفت و نزاشت ادامه ی حرفم و بگم و منو به سمت در ورودی کشید ... با بهت دنبالش کشیده میشدم از خونه که بیرون اومدیم در ماشین و باز کرد و هولم داد توش و درو بست و نشست
خم شد سمتم و دستامو باز کرد و راه افتاد. در سکوت نگاش میکردم کمی ازش میترسیدم... نکنه لجش و سر من خالی کنه
خدا ادامه ی راهو به خیر بگذرونه
پارت بیست و هفت
کل راه و در سکوت گذروندیم.... نزدیک که شدیم دوباره اون پارچه مزخرف و رو صورتم انداخت.... سرم و به شیشه پنجره تکیه دادم .. و کم کم خوابم برد.
با تکون های شدیدی که میخوردم
از خواب پریدم و ترسیده به اطراف نگاه کردم که با دیدن آروان عصبی جایی نزدیک صورتم ... جیغی کشیدم که دستش و رو دهنم گذاشت و با اعصبانیت داد زد
چته ؟؟؟
کم کم همه چی رو درک کردم و وقتی دید ساکت شدم دستش و از رو دهنم برداشت و رو به محافظا گفت
این جیغ جیغو رو ببرید اتاقش و با اخم وارد عمارت شد ... محافظا اومدن سمتم از اون جایی که بعد از اون اتفاق کلا از همه ی زیر دستای اروان متنفر شده بودم ... با حالت چندشی زود از ماشین پیاده شدم و جلوتر از اونا به سمت عمارت رفتم....
وارد اتاقم که شدم . دوباره در روم بسته شد و من موندم و اسارتم
رفتم جلوی اینه و لباسام و عوض کردم و دوباره همون شلوار جین مشکی و تیشرت ابیمو پوشیدم باز خوب بود لباس برام میگرفتن
زندگی سیگاری
بیتا و جرارد تضمین کرده بودن این اتاقم دوربین نداره و من نمیدونم چرا اما بهشون اعتماد داشتم......
روی تخت دراز کشیدم و به یاد قدیما افتادم... خانواده ی چهار نفره ی من در پدری معتاد و هیز و داداشی بزن بهادر و مادری بیچاره خلاصه میشد زندگی من هیچ وقت درست و حسابی نبود.
همیشه دعوا بود تو خونمون
مامانم خونه ی مردم کار میکرد همیشه بوی مواد شوینده می داد.
بابام همیشه بوی مواد و کثافت میداد و هاتف بوی خاک و کارگری میداد .... اما درسشم می خوند.
هاتف... خوب نبود اما بدم نبود جلوم نبود اما هیچ وقت پشتمم نبود. همیشه از هم فاصله داشتیم. اما همو دوست داشتیم. چون جز هم کسی رو نداشتیم.
گاهی غذامون و در سکوت با هم تقسیم میکردیم و گاهی پشت ویترین مغازه ها ... هر دو می ایستادیم و من به لباسای ناز و عروسکی دخترانه نگاه میکردم و اون به کفشای فوتبالی
گاهی با هم دعوا میکردیم و گاهی با هم با دیگران دعوا میکردیم.
ما خواهر و برادر بودیم... بعد از اعدام شدن بابا ... که من هیچ وقت براش غصه نخوردم.... مامانم چند سال بعد در حال تمیز کردن خونه ی یکی از همون مرفه های بی درد رو پله ها مرد.
خاک سپاری مامان زیادی خلوت بود. انداره ی چند نفر ... که من و هاتف ریحانه و خاله باشیم جمعیت داشتیم.
بعد اون هاتف نزدیک چند ماه غیبش زد و بعدش که پیداش شد فرق داشت با قدیما ارووم بود و ساکت. مرموز و با هوش همیشه انگار به چیزی تو استینش داشت......
سال ها بعدشم که با مهشید اشنا شد واقعا ... خوب شده بود... گاهی سه نفری بیرون میرفتیم. مثل خوشبختا ... بودیم....
روزی که هاتف سر دعوا با مهشید که تو دانشگاه با یه پسر گرم گرفته بود تو دانشگاه جلو همه داد زد دوست دارم ... فهمیدم داداش بزرگه ... عاشق شده......