"به بهانه یلدا "

"به بهانه یلدا "
بهانه های باهم بودن را میستایم.
بودنمان کافیست ؛ درک" آن"

مهر ورزیدنمان قدر یک دنیا می ارزد ،
تا زمان است و زمین است این عشق کفایت بکند ،
و بدانیم که یلداها را همان "آن " عزیزش کرده
فرصت اندک باهم بودن ؛
نه به اندازة تک تک زیبائی ها
نه به پهنا و بزرگی دل عاشق ها
"قدر یک آن "
ستودن دارد ، درک زیبائی این هستی وعشق
درک امید و نوید سحر و صبح و طلوع
درک آرامش این برف سفید ،
عزیز است به قدری که به جشن نشینیم و پاس بداریم و غزلها بسرائیم
و بدانیم ک انسان زنده است به امید
به آرامش این عشق ، به لبخند پر از مهر
و دریغش نکنیم از سر بخل که نه اینست درست
و نه فرموده ی دوست
پس بیایید به آرامش برف
به این آن
به سرخی دل نار
به گرمای دل عاشق و تبدار
که ذخیرست زمستان و سفیدی پس از فصل خزان را
سوگند سپاریم و قسم یاد کنیم
که قدر بدانیم و نگذاریم
که بیهوده" هدر رفت "شوند
همه ثانیه ها و
نفسها و ...
که شاید دگر نباشیم و نباشند و همه خوشیها بگردند و هیچ عاقبت خویش ندانیم. ...