ﺧﻨﺪﻩ ﺍﺕ ﮔﻨﺪﻡ،ﻟﺒﺎﻧﺖ ﺳﯿﺐ،ﺩﺳﺘﺖ؛ﻧﺎﻥ ﺳﺮﻭﺩ،

ﺧﻨﺪﻩ ﺍﺕ ﮔﻨﺪﻡ،ﻟﺒﺎﻧﺖ ﺳﯿﺐ،ﺩﺳﺘﺖ؛ﻧﺎﻥ ﺳﺮﻭﺩ،
ﺗﺸﻨﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﮔﺮﯾﻪ ﺍﺕ ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﻣﻦ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺳﺮﻭﺩ

ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻡ،ﺣﻀﻮﺭﺕ ﺑﺮﻑ ﺷﺪ،
ﺳﺮﺩ ﺷﺪ ﻗﻠﺒﻢ،ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺳﺮﻭﺩ!

ﺑﯽ ﮔﻤﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺯﯾﺴﺘﻦ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﻭﺩ!

ﺩﺳﺘﻢ ﺍﺯ ﻭﺻﻒ ﭘﺮ ﻭ ﺑﺎﻝ ﻋﻘﺎﺑﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﺪ،
ﺑﺲ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ ﺍﻭﺻﺎﻑ ﮔﻨﺠﺸﮑﺎﻥ ﺳﺮﻭﺩ!

ﻣﻨﺖ ﺷﻌﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮﻡ ﻣﮕﺬﺍﺭ،ﻫﺎﻥ!!
ﻫﺮ کسی ﺭﺍ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺎ ﺣﺠﻢ ﯾﮏ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺳﺮﻭﺩ...

ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﯽ ﻣﺤﻮ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺷﻌﺮﻡ،ﮐﻪ ﻣﻦ؛
ﻣﯽ ﺳﺮﺍﯾﻢ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﺳﺎﻥ ﺳﺮﻭﺩ...