سناریو توکیو ریونجرز
سانزو هاروچیو
یاندره
☆~☆~☆~☆~☆~☆~☆~☆~☆~
«لبخند صورتی در تاریکی»
توکیو هیچ‌وقت واقعاً نمی‌خوابید.
فقط یاد گرفته بود در سکوت نفس بکشد.
آپارتمان طبقه‌ی بیست‌و‌سوم رو به شهر بود؛ چراغ‌ها مثل ستاره‌های مصنوعی زیر پایت می‌درخشیدند. اما تو جرأت نزدیک شدن به پنجره را نداشتی. چون او آنجا ایستاده بود.
سانزو هاروچیو.
دست‌ها در جیب کت مشکی بونتن، موهای صورتی که زیر نور نئون‌ها می‌درخشید، و آن لبخند… لبخندی که نه گرم بود، نه سرد—فقط خطرناک.
«باز داشتی فکر می‌کردی؟» صدایش آرام بود. خیلی آرام‌تر از چیزی که باید می‌بود.
تو چیزی نگفتی.
او از پنجره فاصله گرفت. قدم‌هایش بی‌صدا بود، اما هر قدمش ضربان قلبت را تندتر می‌کرد. مقابلت ایستاد، کمی خم شد و با انگشت اشاره‌اش چانه‌ات را بالا آورد.
«من از فکرهایی که بدون من باشن خوشم نمیاد.»
لبخندش کش آمد.
در خط زمانی بونتن، سانزو دیگر آن نوجوان شوخ و دیوانه‌ی توکیومانجی نبود. او دست راست مایکی بود؛ مردی که با یک اشاره شهر را به آتش می‌کشید. و سانزو… کسی بود که از سوختن شهر لذت می‌برد.
اما تو نقطه‌ی ضعفش بودی.
یا شاید… اسباب‌بازی مورد علاقه‌اش.
---
اولین بار که فهمیدی او فرق دارد، وقتی بود که همکارت دیگر سر کار نیامد.
فقط یک جمله از سانزو شنیدی:
«آدم‌های فضول عمر کوتاهی دارن.»
او این را با لبخند گفت. با همان لحن شوخی‌طور.
اما آن شب، وقتی گوشی‌ات را برداشت و تمام مخاطب‌های مرد را پاک کرد، فهمیدی شوخی نمی‌کند.
«نیازی به اینا نداری. من هستم.»
و عجیب‌تر اینکه، وقتی اعتراض کردی، ناراحت نشد. عصبانی نشد.
خندید.
خنده‌ای سبک، تقریباً کودکانه.
«بهم بگو ازم می‌ترسی.»
سکوت کردی.
او آرام در گوشت زمزمه کرد:
«اگه بگی، خوشحال میشم. یعنی می‌دونی چقدر دوستت دارم.»
---
سانزو عشق را مثل مالکیت می‌فهمید.
مثل چاقویی که فقط برای یک نفر کشیده شود.
یک شب، وقتی دیر به خانه رسیدی، او روی مبل نشسته بود. تاریک. بی‌حرکت. انگار ساعت‌ها همان‌جا مانده بود.
«سی و هفت دقیقه.»
این را گفت، بدون اینکه بهت نگاه کند.
«سی و هفت دقیقه دیرتر از زمانی که گفتی.»
گلویت خشک شد.
«کار داشتم—»
ناگهان خندید. سرش را عقب برد و خنده‌اش در آپارتمان پیچید.
«آروم باش. من عصبانی نیستم.»
بلند شد. نزدیکت آمد. دستش را دور کمرت حلقه کرد. محکم. خیلی محکم‌تر از حد لازم.
«فقط… نمی‌خوام ازم دور شی.»
بعد آرام‌تر، با صدایی که لرزش خفیفی داشت، اضافه کرد:
«اگه یه روز ترکم کنی… مجبور میشم دنیا رو کوچیک‌تر کنم. اون‌قدر کوچیک که فقط من و تو توش جا بشیم.»
و تو فهمیدی که او شوخی نمی‌کند.
---
با این حال، لحظه‌هایی بود که صورتش نرم می‌شد.
وقتی خواب بودی و فکر می‌کرد بیدار نیستی، انگشت‌هایش را میان موهایت می‌کشید و زیر لب می‌گفت:
«تو تنها چیز واقعی این دنیای کثیفی.»
او می‌توانست شهر را بسوزاند، آدم‌ها را ناپدید کند، خون بریزد بدون اینکه پلک بزند.
اما اگر تو فقط کمی سرد رفتار می‌کردی، نگاهش می‌شکست.
سانزو یاندره بود.
عاشقی که نمی‌دانست چطور دوست بدارد، جز با قفس ساختن.
---
یک روز جرأت کردی بپرسی:
«اگه من بخوام برم چی؟»
سکوت کرد.
لبخندش آرام آرام برگشت.
نه خشمگین. نه دیوانه.
آرام.
«نمی‌خوای.»
«اگه بخوام؟»
او جلو آمد. پیشانی‌اش را به پیشانی‌ات تکیه داد. چشم‌هایش خالی نبودند—برعکس، بیش از حد پر بودند. از وابستگی. از جنون. از ترسِ از دست دادن.
«اون وقت…»
نفسش روی لب‌هایت لغزید.
«اول دنیا رو ازت می‌گیرم. بعد خودتو. که دیگه جایی برای رفتن نداشته باشی.»
لبخند زد. همان لبخند صورتیِ خطرناک.
«اما لازم نیست بهش فکر کنی. چون تو مال منی.»
---
و در توکیوی تاریکِ بونتن،
هیچ‌کس از دست راست مایکی فرار نمی‌کرد.
حتی عشقش.
○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○
توکیو_ریونجرز #انتقام_جویان_توکیو #انیمه #سناریو #وانشات #تاکمیچی #مایکی #دراکن #باجی #چیفویو #میتسویا #اسمایلی #انگری #اینوپی #سانزو #ران #ریندو #هانما #کیساکی #کازوتورا #ایزانا #شیون_مادارامه #کاکوچو #کوکونوی #سنجو #واکاسا #تاکئومی #هینا #شینیچیرو #آکانه #تایجو #هاکای #توکیو_مانجی_گنگ #تومان #والهالا #بلک_دراگن #بونتن #براهمن #سوریو
یاندره
☆~☆~☆~☆~☆~☆~☆~☆~☆~
«لبخند صورتی در تاریکی»
توکیو هیچ‌وقت واقعاً نمی‌خوابید.
فقط یاد گرفته بود در سکوت نفس بکشد.
آپارتمان طبقه‌ی بیست‌و‌سوم رو به شهر بود؛ چراغ‌ها مثل ستاره‌های مصنوعی زیر پایت می‌درخشیدند. اما تو جرأت نزدیک شدن به پنجره را نداشتی. چون او آنجا ایستاده بود.
سانزو هاروچیو.
دست‌ها در جیب کت مشکی بونتن، موهای صورتی که زیر نور نئون‌ها می‌درخشید، و آن لبخند… لبخندی که نه گرم بود، نه سرد—فقط خطرناک.
«باز داشتی فکر می‌کردی؟» صدایش آرام بود. خیلی آرام‌تر از چیزی که باید می‌بود.
تو چیزی نگفتی.
او از پنجره فاصله گرفت. قدم‌هایش بی‌صدا بود، اما هر قدمش ضربان قلبت را تندتر می‌کرد. مقابلت ایستاد، کمی خم شد و با انگشت اشاره‌اش چانه‌ات را بالا آورد.
«من از فکرهایی که بدون من باشن خوشم نمیاد.»
لبخندش کش آمد.
در خط زمانی بونتن، سانزو دیگر آن نوجوان شوخ و دیوانه‌ی توکیومانجی نبود. او دست راست مایکی بود؛ مردی که با یک اشاره شهر را به آتش می‌کشید. و سانزو… کسی بود که از سوختن شهر لذت می‌برد.
اما تو نقطه‌ی ضعفش بودی.
یا شاید… اسباب‌بازی مورد علاقه‌اش.
---
اولین بار که فهمیدی او فرق دارد، وقتی بود که همکارت دیگر سر کار نیامد.
فقط یک جمله از سانزو شنیدی:
«آدم‌های فضول عمر کوتاهی دارن.»
او این را با لبخند گفت. با همان لحن شوخی‌طور.
اما آن شب، وقتی گوشی‌ات را برداشت و تمام مخاطب‌های مرد را پاک کرد، فهمیدی شوخی نمی‌کند.
«نیازی به اینا نداری. من هستم.»
و عجیب‌تر اینکه، وقتی اعتراض کردی، ناراحت نشد. عصبانی نشد.
خندید.
خنده‌ای سبک، تقریباً کودکانه.
«بهم بگو ازم می‌ترسی.»
سکوت کردی.
او آرام در گوشت زمزمه کرد:
«اگه بگی، خوشحال میشم. یعنی می‌دونی چقدر دوستت دارم.»
---
سانزو عشق را مثل مالکیت می‌فهمید.
مثل چاقویی که فقط برای یک نفر کشیده شود.
یک شب، وقتی دیر به خانه رسیدی، او روی مبل نشسته بود. تاریک. بی‌حرکت. انگار ساعت‌ها همان‌جا مانده بود.
«سی و هفت دقیقه.»
این را گفت، بدون اینکه بهت نگاه کند.
«سی و هفت دقیقه دیرتر از زمانی که گفتی.»
گلویت خشک شد.
«کار داشتم—»
ناگهان خندید. سرش را عقب برد و خنده‌اش در آپارتمان پیچید.
«آروم باش. من عصبانی نیستم.»
بلند شد. نزدیکت آمد. دستش را دور کمرت حلقه کرد. محکم. خیلی محکم‌تر از حد لازم.
«فقط… نمی‌خوام ازم دور شی.»
بعد آرام‌تر، با صدایی که لرزش خفیفی داشت، اضافه کرد:
«اگه یه روز ترکم کنی… مجبور میشم دنیا رو کوچیک‌تر کنم. اون‌قدر کوچیک که فقط من و تو توش جا بشیم.»
و تو فهمیدی که او شوخی نمی‌کند.
---
با این حال، لحظه‌هایی بود که صورتش نرم می‌شد.
وقتی خواب بودی و فکر می‌کرد بیدار نیستی، انگشت‌هایش را میان موهایت می‌کشید و زیر لب می‌گفت:
«تو تنها چیز واقعی این دنیای کثیفی.»
او می‌توانست شهر را بسوزاند، آدم‌ها را ناپدید کند، خون بریزد بدون اینکه پلک بزند.
اما اگر تو فقط کمی سرد رفتار می‌کردی، نگاهش می‌شکست.
سانزو یاندره بود.
عاشقی که نمی‌دانست چطور دوست بدارد، جز با قفس ساختن.
---
یک روز جرأت کردی بپرسی:
«اگه من بخوام برم چی؟»
سکوت کرد.
لبخندش آرام آرام برگشت.
نه خشمگین. نه دیوانه.
آرام.
«نمی‌خوای.»
«اگه بخوام؟»
او جلو آمد. پیشانی‌اش را به پیشانی‌ات تکیه داد. چشم‌هایش خالی نبودند—برعکس، بیش از حد پر بودند. از وابستگی. از جنون. از ترسِ از دست دادن.
«اون وقت…»
نفسش روی لب‌هایت لغزید.
«اول دنیا رو ازت می‌گیرم. بعد خودتو. که دیگه جایی برای رفتن نداشته باشی.»
لبخند زد. همان لبخند صورتیِ خطرناک.
«اما لازم نیست بهش فکر کنی. چون تو مال منی.»
---
و در توکیوی تاریکِ بونتن،
هیچ‌کس از دست راست مایکی فرار نمی‌کرد.
حتی عشقش.
○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○●○
توکیو_ریونجرز #انتقام_جویان_توکیو #انیمه #سناریو #وانشات #تاکمیچی #مایکی #دراکن #باجی #چیفویو #میتسویا #اسمایلی #انگری #اینوپی #سانزو #ران #ریندو #هانما #کیساکی #کازوتورا #ایزانا #شیون_مادارامه #کاکوچو #کوکونوی #سنجو #واکاسا #تاکئومی #هینا #شینیچیرو #آکانه #تایجو #هاکای #توکیو_مانجی_گنگ #تومان #والهالا #بلک_دراگن #بونتن #براهمن #سوریو
- ۴.۷k
- ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
