♡M❥A♡

♡M❥A♡
ﻋﺸﻘﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ، ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻣﯽﮐﻨﺪ !
ﻭ ﺁﻥﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯽﺷﻮﻡ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﺵ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﺍﯾﺴﺘﺪ !
ﻋﺸﻘﺖ ﺑﯽﺩﻟﯿﻠﯽﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ !
ﭘﺲ ﻣﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ
ﻭ ﺩﺭ ﻗﻠﻌﻪﯼ ﻗﺼّﻪﻫﺎ ﻗﺪﻡ ﻧﻬﺎﺩﻡُ
ﺑﻪ ﺭﺅﯾﺎ ﺩﯾﺪﻡ ﺩﺧﺘﺮِ ﺷﺎﻩ ﭘﺮﯾﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ !
ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎﯾﺶ ، ﺻﺎﻑﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﺏ ﯾﮏ ﺩﺭﯾﺎﭼﻪ !
ﻟﺐﻫﺎﯾﺶ ، ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﯽﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﮑﻮﻓﻪﻫﺎﯼ ﺍَﻧﺎﺭ ...
ﺑﻪ ﺭﺅﯾﺎ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﯾﺪﻩﺍﻡ ﻫﻢﭼﻮﻥ ﯾﮏ ﺷﻮﺍﻟﯿﻪ
ﻭ ﮔﺮﺩﻥﺑﻨﺪﯼ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪُ ﻣﺮﺟﺎﻧﺶ ﭘﯿﺸﮑﺶ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ !
ﻋﺸﻘﺖ ﺟﻨﻮﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﯽﺁﻣﺪﻥِ ﺩﺧﺘﺮِ ﺷﺎﻩِ ﭘﺮﯾﺎﻥ ﺭﺍ !
ﻋﺸﻘﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺟﺴﺖﺟﻮ ﮐﻨﻢ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻡ ﺩﺭﺧﺖ ﻋﺮﯾﺎﻥِ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ،
ﺑﺮﮒﻫﺎﯼ ﺧﺸﮏِ ﺧﺰﺍﻥ ﺭﺍ ﻭُ ﺑﺎﺩ ﺭﺍ ﻭُ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻭَ ﮐﺎﻓﻪﯼ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﺼﺮﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻬﻮﻩ ﻣﯽﻧﻮﺷﯿﺪﯾﻢ !
ﻋﺸﻘﺖ ﭘﻨﺎﻩ ﺑُﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﮐﺎﻓﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻭَ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﻫﺘﻞﻫﺎﯼ ﺑﯽﻧﺎﻡُ ﮐﻠﯿﺴﺎﻫﺎﯼ ﮔﻢﻧﺎﻡ ﺭﺍ !
ﻋﺸﻘﺖ ﻣﺮﺍ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻏﺮﺑﺘﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺐ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ !
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﺑﯿﺮﻭﺕ ﺭﺍ ﭼﻮﻧﺎﻥ ﺯﻧﯽ ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ ، ﻇﺎﻟﻢُ ﻫﻮﺱﺍﻧﮕﯿﺰ ...
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻏﺮﻭﺏ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎﻣﻪﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯽﭘﻮﺷﺪ ،
ﺑﺮ ﺳﯿﻨﻪﺍﺵ ﻋﻄﺮ ﻣﯽﭘﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﻣﺎﻫﯽﮔﯿﺮﺍﻥُ ﺷﺎﻩﺯﺍﺩﻩﻫﺎ ﺑﺮﻭﺩ !
ﻋﺸﻘﺖ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﺑﯽﺍﺷﮏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﭼﻮﻧﺎﻥ ﭘﺴﺮﮐﯽ ﺑﯽﭘﺎ
ﺩﺭ ﭘﺲﮐﻮﭼﻪﻫﺎﯼ ﺭُﺷِﻪ ﻭُ ﺣَﻤﺮﺍ ﻣﯽﺁﺭﺍﻣﺪ !
ﻋﺸﻘﺖ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﻗﺮﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺯﻧﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﻧﺪﻭﻫﮕﯿﻨﻢ ﺳﺎﺯﺩ !
ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺎﺯﻭﺍﻧﺶ ﭼﻮﻧﺎﻥ ﮔﻨﺠﺸﮑﯽ ﺑﮕﺮﯾﻢُ
ﺍﻭ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﭘﺎﺭﻩﻫﺎﯼ ﺑﻠﻮﺭﯼ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩ ﺁﻭﺭﺩ