ﭼﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺩﺍ ﻣﺮﺍ ﺯﯾﻦ ﺳﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﻣﺠﻨﻮﻥ

ﭼﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺩﺍ ﻣﺮﺍ ﺯﯾﻦ ﺳﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺩﻭﺯﺧﯽ ﺳﺎﺯﺩ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﻢ ﺭﺍ ﮐﻨﺪ ﺟﯿﺤﻮﻥ
ﺯﻧﺪ ﻣﻮﺟﯽ ﺑﺮ ﺁﻥ ﮐﺸﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺗﺨﺘﻪ ﻓﺮﻭﺭﯾﺰﺩ ﺯ ﮔﺮﺩﺵﻫﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻧﻬﻨﮕﯽ ﻫﻢ ﺑﺮﺁﺭﺩ ﺳﺮ ﺧﻮﺭﺩ ﺁﻥ ﺁﺏ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎﻥ ﺷﻮﺩ ﺑﯽﺁﺏ ﭼﻮﻥ ﻫﺎﻣﻮﻥ
ﺷﮑﺎﻓﺪ ﻧﯿﺰ ﺁﻥ ﻫﺎﻣﻮﻥ ﻧﻬﻨﮓ ﺑﺤﺮﻓﺮﺳﺎ ﺭﺍ
ﮐﺸﺪ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﻧﺎﮔﺎﻫﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻗﻬﺮ ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﭼﻮ ﺍﯾﻦ ﺗﺒﺪﯾﻞﻫﺎ ﺁﻣﺪ ﻧﻪ ﻫﺎﻣﻮﻥ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﯾﺎ
ﭼﻪ ﺩﺍﻧﻢ ﻣﻦ ﺩﮔﺮ ﭼﻮﻥ ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻏﺮﻕ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﯽﭼﻮﻥ
ﭼﻪ ﺩﺍﻧﻢﻫﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻟﯿﮑﻦ ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﻨﺪﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺭﯾﺎ ﮐﻔﯽ ﺍﻓﯿﻮﻥ