ساختار

ساختار فانتزی چگونه است؟
فانتزی به نوعی ارتباط اندکی با جهان واقعی، اشیاء و اندیشه‌ها دارد و از سویی دیگر با دنیای خیالی ‌پری‌ها، جن‌ها، غول‌ها، کوتوله‌ها ‌و دیگر پدیده‌های غیرواقعی سروکار می‌یابد تا جهانی رویاگونه و در عین حال به دور از واقعیت را ترسیم کند. درواقع ادبیات فانتزی در جهانی به نام ناکجاآباد می‌گذرد و غالب شخصیت‌ها غیرواقعی و باورنکردنی‌اند. در این آثار فیزیک و قوانین زمانی و مکانی برای جذابیت بخشیدن به اثر نادیده گرفته می‌شود. با این حال ادبیات فانتزی قلمرو وسیعی دارد که از رمان‌های وهم‌ناک تا دامنه‌ی آثار علمی- تخیلی را دربرمی‌گیرد.
نکته‌ای که معمولاً در بحث داستان‌های فانتزی مغفول می‌ماند، این است که گرچه داستان‌های فانتزی منطق واقعی ندارند، اما دارای منطقی مخصوص به خود هستند. ویژگی اصلی داستان‌های فانتزی، دارا بودن عناصر خیالی در فضایی خودبسنده است، فضایی که منطق و قوانین خاص خود را دارد که هرچند با منطق عادی دنیای ما متفاوت است، اما قوانین در داستان محترم شمرده می‌شوند. در این ساختار، داستان می‌تواند هر مکانی را شامل شود؛ شاید این مکان مخفی باشد، یا در جهان ظاهراً واقعی ما رخنه کرده باشد، یا شاید کاملاً در دنیایی خیالی و متفاوت رخ بدهد. در هر اثری عناصر نه فقط باید از قوانین پیروی کنند، بلکه به دلیل انسجام طرح و روند داستان، باید شامل محدودیت‌هایی باشد تا به قهرمانان و تبهکاران داستان اجازه بدهد با هم بجنگند. عناصر جادویی اگر بی‌قیدوبند استفاده شوند، ساختار داستان را مختل می‌کنند و اتفاق‌ها به‌درستی پیش نمی‌روند.