داستان عنکبوت منزوی پارت چهارم

روزها مانند تارهایم به هم تنیده می‌شوند. هر صبح، خورشید را می‌بینم که از لابه‌لای برگ‌های بوته مرا فرا میگیرد، نوری اصیل و پاک، گویی می‌خواهد بگوید: "هنوز هستی؟ هنوز می‌بافی؟" و من، بی‌آنکه پاسخی بدهم، تارهایم را محکم‌تر می‌کردم. گاهی باران می‌آید و تارهایم مملوء از قطره‌هایی می‌شوند که به سنگینیِ اشک بر زمین می‌چکند، اما دگر باره خشک میشوند و چسبندگیِ قاتل خود را بازمیابند.
روزی پروانه‌ای به دامم افتاد. بال‌های نازکش را با حرصی عجیب به تارهای چسبنده‌ام میکوبید. شاید اگر قلب داشتم، دلم برایش می‌سوخت! اما من فقط گرسنه بودم. نزدیکش رفتم، دندان‌هایم را در بدن نرمش فرو کردم و شیره‌ی زندگی‌اش را کشیدم. این غریزه‌ی من است. وقتی کارم تمام شد، بادی آمد و جسد تهی‌اش را برد. شاید به جایی رسید که دیگران گمان کردند او آزادانه پریده است.
گاهی موجوداتی کنار تارهایم می‌ایستادند و خیره می‌شدند. بعضی‌ها می‌گفتند: "عجب تارهای زیبایی!" و بعضی دیگر با چوبی آن‌ها را پاره می‌کردند. من هیچ‌کدام را دوست نداشتم. نه تحسین‌گران را، نه ویران‌گران را. آن‌ها فقط گذرنده بودند و من ساکن. ساکن مَسکنی که ناجی من و قاتل برخی است.
دیدگاه ها (۰)

طالع زن اسفندیاگر سعی كنید او را به خیال پردازی متهم كنید،( ...

لطفا وقت بذارید و بخونید چرا برخی مردم بی وقفه در زندگی "شان...

ریچارد وایزمنروانشناس دانشگاه هارتفوردشایرچرا برخی مردم بی و...

سلام دوستایی عزیز میدونم نزدیک عیدولی آیا میدانید یک مرده چه...

به نامِ نامیِ «مادر»گاهی، آن طوری نمی شود که تو می خواهی.مثل...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط