ﺖ < ﺩﻫﮑﺪﻩ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ

ﺖ < ﺩﻫﮑﺪﻩ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﺩﺭ ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺩﻭﺭ
ﮐﻪ ﻧﺮﻭﯾﺪ ﺟﺰ ﺧﺎﺭ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﺪ ﺟﺰ ﺑﺎﺩ
ﮐﻪ ﻧﺨﯿﺰﺩ ﺟﺰ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﻧﺠﻨﺒﺪ ﻧﻔﺴﯽ ﺍﺯ ﻧﻔﺴﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﮎ ﮐﺴﯽ
ﺑﺎﺭﯼ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﭙﺮﺳﺪ
ﭼﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻮﺩﯼ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﯼ؟
ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﺸﺎﯾﻢ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﯾﺶ ﺩﻓﺘﺮﻡ ﺭﺍ
ﮔﺮﯾﺎﻥ ﻭ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺍﻓﺰﺍﺭﻡ ﺳﺮﻡ ﺭﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ :ﺑﺬﺭﯼ ﻧﻮ ﻓﺸﺎﻧﺪﻩ ﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺸﮑﻨﺪ,ﺗﺎ ﺑﺮﺩﻫﺪ ,ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﺖ
ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺍﯾﻦ ﻧﯿﻠﯽ ﺳﭙﻬﺮ, ﺑﯽ ﮐﺮﺍﻧﻪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﯾﺎﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﺍﻧﻪ
ﻧﺎﻡ ﺑﻠﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺻﺪﺍﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ
ﻣﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺳﺘﻮﺩﻡ ,ﻣﻦ ﺑﺎ ﺑﺪﯼ ﭘﯿﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﻡ
ﭘﮋﻣﺮﺩﻥ ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ ﮔﻞ ﺭﺍ ﺭﻧﺞ ﺑﺮﺩﻡ
ﻣﺮﮒ ﻗﻨﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﺭﺍ ﻗﺼﻪ ﺧﻮﺭﺩﻡ
ﺩﺭ ﻗﺼﻪ ﻣﺮﺩﻡ , ﺷﺒﯽ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﻦ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﺧﺎﮎ
ﺑﻪ ﻧﻬﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻏﻤﮑﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ