فرازهايي از نهج البلاغه.

فرازهايي از نهج البلاغه.
خطبه 226.

دنیا سرای است که بلاهاآنرااحاطه کرده وبه بی وفای و حیله معروف
است حالاتش یکنواخت نیست . چیزی در این دنیا سالم نمی ماند
احوالاتش گوناکون و حالاتش گذران و زندگی درآن مذموم و امنیت در
آن وجودندارد.اهل آن همواره هدف تیرهای بلاهستندکه مرتباًبه سوی
آنهاپرتاب میشودو آنان را نابود می کند.
بندگان خدابدانیدشماو ماهمه درراهی قرارگرفتیم که پشینیان بودند.
همانهای که عمرشان طولانی تر ، سرزمین هایشان آبادتر و آثارشان
بیشتر بوده ناگهان صدایشان خاموش،حرکتهای آنان راکدواجساد آنها
کهنه شد ، سرزمینشان خالی و آثارشان منهدم شد ( آنان باید مورد
عبرت شما قرار بگیرند ) .