شوخی با ملّا نصرالدین :

شوخی با ملّا نصرالدین :

لطفأ, اوّل حکایت بالای تصویر را بخوانید و بعد شعر را .
+++++++++++++++++
خر و ملّا , دو تا یار و ندیم اند .

که گوئی اُسوه بر سیبِ دو نیم اند


اگر ملّاّ به بامِ سر فرازیست .

دلیل و علّت ِآن : خر نوازیست .


چو ملّا با خرِ خود ناموَر شد .

به دنیا صاحبِ فتح و ظفر شد .


چرا نا گه خرِ خود را رها کرد ؟

به یار با وفای خود , جفا کرد ؟


اگر ملّا نمی آمد به پائین .

خرِ بیچاره حالش بُد , به از این .


ز بس از خر کشیده کار و هم بار .

بُوَد همیانِ او , از زر تلمبار .


چو ملّا کرد عمری خر سواری .

رسید آن نوبتِ . سروَر سواری .


به بختِ خر زده اینگونه تیشه .

کنون ملّای بی خر هم : نمیشه .


فتاده بینِ این دو چون جدائی .

دریغا , حسرتا , از بی وفائی .

*****
نمیدانم , که بعد از مردنِ خر .

چه آمد بر سرِ ملّایِ مضطر .


یقینأ , خاطراتِ خر سواری .

فکنده جانِ ملّا را به زاری .


همانطوری که خر افتاده از بام .

بُوَد تقدیرِ ملّا هم , سر انجام .


عظیما : چرخِ دونِ ظلم گستر .

نه بر ملّا کند رحم و نه بر خر .


بُوَد این قصّه ها کذب و مجازی .

تو هم این سوژه را بگذار و بگذر .
=================
شاعر= عبدالعظیم عربی از خوزستان.

یادآوری :::::
همیان = کیسه پول یا زر .
اُسوه = نمونه = سرمشق .
بُد= بود.