بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول :
شب قدر از دو جهت برای ما گرامی است. و ما هم غیر از این دو عنصر محوری چیزی نداریم؛ و این شب می‌تواند جامع آن دوعنصر محوری باشد. یکی جریان قرآن است و دیگری جریان عترت. این همان ثقلین و دو وزنه وزین است که رسول اکرم (ص) از طرف ذات اقدس اله به جوامع انسانی و اسلامی، بالاخص به مجامع شیعه معرفی کرد؛ فرمود: إِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ اَلثَّقَلَيْنِ (إرشاد القلوب ج 1 ص 131). شب قدر شب توسل به قرآن است و عترت .
اینکه گفتند: قرآن به دست بگیرید، دعایی دارد؛ بعد بر بالای سر بگذارید، دعایی دارد؛ و نام این 14معصوم را ببرید، برای آن است که قرآن در کنار عترت است و عترت در کنار قرآن است و این دو ثقل و وزنه وزین، وسیله توسل ما به خدای سبحانند.
یک توضیح کوتاهی درباره توسل به قرآن و عترت ارائه بشود تا ان شاءالله با قلب باز، توسل به قرآن و عترت را موفق بشویم و آن برکات نهایی را از ذات اقدس اله مسالت بکنیم.
دور بودن عده‌ای از بندگان در عین نزدیکی خدا به آنان
آن امور عبارت از این است: در جریان قرب و بُعد زمانی یا زمینی این نسبت مساوی است؛ یعنی اگر چیزی به چیز دیگر نزدیک بود، آن هم به این نزدیک است؛ یا از او دور بود، آن هم نسبت به این دور است. ولی در قرب و بعد معنوی این چنین نیست؛ ممکن است یکی نزدیک باشد و دیگری دور.
خدای سبحان در عین حال که به همه نزدیک است، وهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ - او با شماست هرجا که باشید، (سوره حدید بخشی از آیه 4 )
ولی یک عده يُنَادَوْنَ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ - اینانند که گویی از جایی دور ندایشان می دهند.(سوره فصلت بخشی از آیه 44) کافران و ملحدان و منافقان از خدا دورند. در اضافه‌های اشراقی اینطور است، در قرب و بعد معنوی اینطور است که خدا نزدیک است، ولی بنده دور.
نزدیک شدن بندگان به خدا با مدد وسائل تقرب : اگر بنده دور، بخواهد به خدای نزدیک، نزدیک بشود؛ وسیله می‌طلبد. عبادت او وسیله است، قرآن و عترت وسیله است؛ آیه وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ - دست آویز و وسیله ای از ایمان، عمل صالح و آبروی مقرّبان درگاهش (سوره مائده بخشی از آیه 35)
هم تثبیت کرده است که یک سلسله امور، وسیله‌اند. لکن شب قدر که بهترین شب‌های ایام سال است، شب توسل به قرآن است و عترت.
که ما این دو وسیله را محترم بشماریم، بالای سر بگذاریم، اسامی مقدسه را بر لبانمان جاری بکنیم، و به خدای سبحان متوسل بشویم تا این بُعدمان را به قرب نزدیک بکنیم و خود را نجات بدهیم، برای ابد رهایی پیدا کنیم.(ادامه دارد...)
قسمت اول :
شب قدر از دو جهت برای ما گرامی است. و ما هم غیر از این دو عنصر محوری چیزی نداریم؛ و این شب می‌تواند جامع آن دوعنصر محوری باشد. یکی جریان قرآن است و دیگری جریان عترت. این همان ثقلین و دو وزنه وزین است که رسول اکرم (ص) از طرف ذات اقدس اله به جوامع انسانی و اسلامی، بالاخص به مجامع شیعه معرفی کرد؛ فرمود: إِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ اَلثَّقَلَيْنِ (إرشاد القلوب ج 1 ص 131). شب قدر شب توسل به قرآن است و عترت .
اینکه گفتند: قرآن به دست بگیرید، دعایی دارد؛ بعد بر بالای سر بگذارید، دعایی دارد؛ و نام این 14معصوم را ببرید، برای آن است که قرآن در کنار عترت است و عترت در کنار قرآن است و این دو ثقل و وزنه وزین، وسیله توسل ما به خدای سبحانند.
یک توضیح کوتاهی درباره توسل به قرآن و عترت ارائه بشود تا ان شاءالله با قلب باز، توسل به قرآن و عترت را موفق بشویم و آن برکات نهایی را از ذات اقدس اله مسالت بکنیم.
دور بودن عده‌ای از بندگان در عین نزدیکی خدا به آنان
آن امور عبارت از این است: در جریان قرب و بُعد زمانی یا زمینی این نسبت مساوی است؛ یعنی اگر چیزی به چیز دیگر نزدیک بود، آن هم به این نزدیک است؛ یا از او دور بود، آن هم نسبت به این دور است. ولی در قرب و بعد معنوی این چنین نیست؛ ممکن است یکی نزدیک باشد و دیگری دور.
خدای سبحان در عین حال که به همه نزدیک است، وهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ - او با شماست هرجا که باشید، (سوره حدید بخشی از آیه 4 )
ولی یک عده يُنَادَوْنَ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ - اینانند که گویی از جایی دور ندایشان می دهند.(سوره فصلت بخشی از آیه 44) کافران و ملحدان و منافقان از خدا دورند. در اضافه‌های اشراقی اینطور است، در قرب و بعد معنوی اینطور است که خدا نزدیک است، ولی بنده دور.
نزدیک شدن بندگان به خدا با مدد وسائل تقرب : اگر بنده دور، بخواهد به خدای نزدیک، نزدیک بشود؛ وسیله می‌طلبد. عبادت او وسیله است، قرآن و عترت وسیله است؛ آیه وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ - دست آویز و وسیله ای از ایمان، عمل صالح و آبروی مقرّبان درگاهش (سوره مائده بخشی از آیه 35)
هم تثبیت کرده است که یک سلسله امور، وسیله‌اند. لکن شب قدر که بهترین شب‌های ایام سال است، شب توسل به قرآن است و عترت.
که ما این دو وسیله را محترم بشماریم، بالای سر بگذاریم، اسامی مقدسه را بر لبانمان جاری بکنیم، و به خدای سبحان متوسل بشویم تا این بُعدمان را به قرب نزدیک بکنیم و خود را نجات بدهیم، برای ابد رهایی پیدا کنیم.(ادامه دارد...)
- ۳.۸k
- ۱۶ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
