اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ

اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﯼ ﺑﺲ ﻏﻢ ﻭ ﺷﺎﺩﯼ ﮐﻪ ﭘﺲ ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺭﻫﯽ ﻏﻢ ﻣﺨﻮﺭ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﯼ ﻭ ﺩﯾﺮﯼ
ﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﻫﻨﺮ ﮔﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺗﻮ ﺭﻫﺮﻭ ﺩﯾﺮﯾﻨﻪ ﯼ ﺳﺮ ﻣﻨﺰﻝ ﻋﺸﻘﯽ
ﺑﻨﮕﺮ ﮐﻪ ﺯ ﺧﻮﻥ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺁﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﺳﻮﺩ ﺯﻣﯿﻨﺶ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺯﻭﺩ
ﺩﺭﯾﺎ ﺷﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ
ﺑﺲ ﺗﯿﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻠﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻬﻨﻪ ﮐﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺗﻮ ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻧﻢ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﻧﺎﺑﻪ ﻓﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺩﺍ ﻭ ﺩﺭﯾﻐﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺯﯼ ﺧﻮﻧﯿﻦ
ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﯼ ﺍﯾﺎﻡ ﺩﻝ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻫﻮﺷﻨﮓ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ