<رشته‌ی ما پاره شده، داستان سر در گم است

<رشته‌ی ما پاره شده، داستان سر در گم است
ما فرد را از چمن چیدیم، گلِ ما پژمرده است>
اما صبر کن! فطرتِ ما به«یکتایی» گرایش داره
این زمین تاآسمان فاصله رامیدهدنشان،دراین دوران مغروران خود راخدایی میدهند نشان امااینجا تضادش پیداست راز پنهان دوران ماست


«خاکِ ما سست است، غنچه‌ها بسته‌اند
ترسِ از باد، دلِ ما را لرزانده است
اما صبر کن! یک صاحب‌دل هست که با یه آهنگ، خاک را زنده می‌کند
بیا، تقلید را کنار بگذار
از فطرتِ خودت، نغمه‌ای بساز
اگر یه نفر آزاد شود
هزاران نفر، از او جان می‌گیرند