✏️چرا کسی چیزی نمی‌گوید؟
✏️چرا کسی چیزی نمی‌گوید؟
بیش از ۵۰ روز از حمله‌ی بزرگترین باند تروریستی جهان یعنی امریکا علیه ایران می‌گذرد.
🔺می‌دانید ۵۰ روز حمله‌ی امریکا به یک کشور یعنی چه؟
یعنی علی القاعده و به حسب تجارب گذشته، اتفاقاتی شبیه عراق باید می‌افتاد، تفتیش خانه به خانه توسط سربازان امریکایی و قتل عام مردان به بهانه‌های واهی و تجاوز به زنان و دختران!
یا شاید شبیه افغانستان، نابودی زیرساخت‌های ارتباطی و قطعی برق و آب و گاز بر اثر حملات پی در پی و خداحافظی با نظام بهداشت و سلامت.
چرا انقدر سخت بگیریم، کمترینش این بود که خدمات بانکی و اداری باید تعطیل می‌شد و تا روزی که امریکا هوس می‌کرد تعیین تکلیف کند، زندگی مردم زیر فشار اقتصادی و اجتماعی له می‌شد.
همین الانش کوبا دو ماهی می‌شود که توسط ارتش تروریستی امریکا محاصره است و خبری از برق نیست، البته هنوز جنگی آغاز نشده و همه‌ی این بحران‌ها فقط با محاصره رخ داده است.
در ونزوئلا که نه جنگی رخ داده و نه محاصره‌ای، فقط یک رئیس جمهور به صورت شبانه سرقت شده و امروز با چنبره‌ی امریکا بر منابعش، شاهد صف پمپ بنزین ۲۴ ساعته هستیم و در کشور نفت خیز، مردمانش باید برای قطره‌ای نفت و بنزین، پول خون‌شان را بدهند.
سوریه هم که دیگر گفتن ندارد، همین الانش که با امریکا در صلح و سازش است، جنوب غرب کشورش تحت تصرف است و جرات ندارد جیک بزند...
بگذریم، انقدر از این‌نمونه‌ها در کشورهای دور و نزدیک چون لیبی و مکزیک و ویتنام رخ داده که نوشتنش یک طومار می‌طلبد!
اما ایران پس از ۵۰ روز مقاومت در برابر حملاتی که هر کدامش می‌توانست کشوری را به خاک سیاه بنشاند،
نه تنها یک وجب خاک نداده
بلکه امروز شبکه برق پایدار دارد،
خدمات درمانی‌اش برقرار است،
صف پمپ بنزین‌ها خلوت است،
شبکه بانکی طبق روال عادی کار می‌کند،
ادارات مشغول خدمت‌رسانی هستند،
فضای شهر به لطف پاکبان‌ها تمیز و چشم نواز است،
مردم مشغول عبور و مرور هستند و زندگی در جریان است.
اما چرا کسی چیزی نمی‌گوید؟
این جوی که پس از جنگ در ایران برقرار است و برای ما عادی است، در نگاه دنیا خودش یک اعجاز است. کشوری که به ابتلائات همسایگانش دچار نشد بلکه با نیروی مقاومت، هیمنه‌ی این نیروی اهریمنی را در هم شکست و حالا در تنگه‌ای به نام هرمز او را گرفتار کرده است.
باید چشم‌ها را بشوییم و نعمت‌ها را ببنیم و روایت کنیم " وَ اَمّا بِنِعمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّث" [ضحی،۱۱] نعمت‌ها را آشکار کنید و آن‌ها را شکر کنید که "لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ"
gasemsoleymani
بیش از ۵۰ روز از حمله‌ی بزرگترین باند تروریستی جهان یعنی امریکا علیه ایران می‌گذرد.
🔺می‌دانید ۵۰ روز حمله‌ی امریکا به یک کشور یعنی چه؟
یعنی علی القاعده و به حسب تجارب گذشته، اتفاقاتی شبیه عراق باید می‌افتاد، تفتیش خانه به خانه توسط سربازان امریکایی و قتل عام مردان به بهانه‌های واهی و تجاوز به زنان و دختران!
یا شاید شبیه افغانستان، نابودی زیرساخت‌های ارتباطی و قطعی برق و آب و گاز بر اثر حملات پی در پی و خداحافظی با نظام بهداشت و سلامت.
چرا انقدر سخت بگیریم، کمترینش این بود که خدمات بانکی و اداری باید تعطیل می‌شد و تا روزی که امریکا هوس می‌کرد تعیین تکلیف کند، زندگی مردم زیر فشار اقتصادی و اجتماعی له می‌شد.
همین الانش کوبا دو ماهی می‌شود که توسط ارتش تروریستی امریکا محاصره است و خبری از برق نیست، البته هنوز جنگی آغاز نشده و همه‌ی این بحران‌ها فقط با محاصره رخ داده است.
در ونزوئلا که نه جنگی رخ داده و نه محاصره‌ای، فقط یک رئیس جمهور به صورت شبانه سرقت شده و امروز با چنبره‌ی امریکا بر منابعش، شاهد صف پمپ بنزین ۲۴ ساعته هستیم و در کشور نفت خیز، مردمانش باید برای قطره‌ای نفت و بنزین، پول خون‌شان را بدهند.
سوریه هم که دیگر گفتن ندارد، همین الانش که با امریکا در صلح و سازش است، جنوب غرب کشورش تحت تصرف است و جرات ندارد جیک بزند...
بگذریم، انقدر از این‌نمونه‌ها در کشورهای دور و نزدیک چون لیبی و مکزیک و ویتنام رخ داده که نوشتنش یک طومار می‌طلبد!
اما ایران پس از ۵۰ روز مقاومت در برابر حملاتی که هر کدامش می‌توانست کشوری را به خاک سیاه بنشاند،
نه تنها یک وجب خاک نداده
بلکه امروز شبکه برق پایدار دارد،
خدمات درمانی‌اش برقرار است،
صف پمپ بنزین‌ها خلوت است،
شبکه بانکی طبق روال عادی کار می‌کند،
ادارات مشغول خدمت‌رسانی هستند،
فضای شهر به لطف پاکبان‌ها تمیز و چشم نواز است،
مردم مشغول عبور و مرور هستند و زندگی در جریان است.
اما چرا کسی چیزی نمی‌گوید؟
این جوی که پس از جنگ در ایران برقرار است و برای ما عادی است، در نگاه دنیا خودش یک اعجاز است. کشوری که به ابتلائات همسایگانش دچار نشد بلکه با نیروی مقاومت، هیمنه‌ی این نیروی اهریمنی را در هم شکست و حالا در تنگه‌ای به نام هرمز او را گرفتار کرده است.
باید چشم‌ها را بشوییم و نعمت‌ها را ببنیم و روایت کنیم " وَ اَمّا بِنِعمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّث" [ضحی،۱۱] نعمت‌ها را آشکار کنید و آن‌ها را شکر کنید که "لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ"
gasemsoleymani
- ۱.۸k
- ۰۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
