تا زمانی که بدون آشنا و معرف در بیمارستانهای کشور بیماری

تا زمانی که بدون آشنا و معرف در بیمارستانهای کشور بیماری از خانواده و نزدیکان نداشته باشیم...
هیچگاه نمیفهمیم مشکل درمان بیمار یعنی چه...

تا زمانی که برای پیدا کردن یک دارو هیچ تلاشت جواب ندهد و به داروی مورد نظر تجویز شده نرسی
هیچگاه نمیفهمیم کمبود دارو یعنی چه...

تا زمانی که برای نزدیکانمان و خانواده مان یک حادثه رانندگی و تصادف رخ ندهد و آسیب نبینیم
هیچگاه نمیفهمیم درد و بار ناشی از تصادفات چقدر دردآور و جدی است...

تا زمانی که حقوق ۱۰ میلیون تومانی دریافت نکنی و ۸ میلیون حداقل قسط و اجاره بها ندهی
هیچگاه نمیفهمیم درد نیروی انسانی که از کم بودن حقوقش گلایه دارد، یعنی چه...

تا زمانی که روزهای تعطیل و مناسبت ها همه در استراحتند و تو سرکار نباشی و چند برابر حقوقی که دریافت میکنی، کار نکنی
هیچگاه نمیفهمیم عدم تناسب حقوق با حجم کار یعنی چه...

تا زمانی که بدون آشنا و پارتی و معرف، گیر پیدا کردن وقت ویزیت از فلان پزشک نیفتی
هیچ گاه متوجه نمیشویم مشکل درمان مردم چیست و چه قدر دردناک است...

تا زمانی که هزینه جراحی، شیمی درمانی و داروی بیمار بالاتر از پس انداز و دارایی ات باشد اما بیمارت روی تخت بیمارستان محتاج درمان نباشد
هیچگاه متوجه نمیشویم درد فراهم شدن درمان و دارو مردم یعنی چه...

درد این روزها نداشتن تجربه زیستی کسانی است که مشکل دارند. تا زمانی که در جایگاه دارنده مشکل زندگی نکنید و تجربه آنها را نداشته باشی:

▫️نه درکشان میکنی
▫️ نه عمق مشکل را میفهمی
▫️ نه برای حل مشکل گام برمیداری

بیاییم سر یک سفره با مشکلات مردم کف جامعه ی واقعی بنشینیم؛ آنگاه همه‌چیز را درک کردیم. هم شادی هایشان را و هم درد و آلامشان را...