.

.
ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ
ﭼﻤﺪﺍﻥ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻡ
ﺍﺻﻼ ﻧﺒﺎﺷﻢ ﺩﯾﮕﺮ !
ﺑﺮﻭﻡ ﺟﺎﯾﯽ ﭘﺎﯼِ ﺷﻤﻌﺪﺍﻧﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﺑﻤﺎﻧﻢ
ﺑﺮﻭﻡ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻨﺎﺭِ ﺍﻗﺎﻗﯽ ﻫﺎ ﺁﻭﺍﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ
ﺑﺮﻭﻡ ﻟﺒﺨﻨﺪﻡ ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺍﺻﻼ
ﺑﺮﻭﻡ ﻭ ﻧﺒﺎﺷﻢ ﻭ ﻧﺒﯿﻨﻢ
ﺑﺮﻭﻡ ﻭ ﻧﮕﺬﺍﺭﻡ ﺑﻤﯿﺮﺩ ﺍﻣﯿﺪ
ﺑﺮﻭﻡ ﻭ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ﻭ ﺗﻮ ﺑﺨﻮﺍﻧﯽ ﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﯽ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﺕ ﻭ ﺑﮕﻮﯾﯽ
ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ؟
ﺍﻭ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﮕﻮﯾﻢ
ﺭﻭﺯﯼ ﻧﻪ ! ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ
ﺑﺮﻭﻡ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻨﺎﺭِ ﺧﺪﺍ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ
ﺑﺮﺍﯾﺘﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﻄﺮِ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﻨﺎﺭِ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﭙﺎﺷﻢ !
ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ
ﻧﺒﺎﺷﻢ ﻭ ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻧﯽ
ﺑﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭِ ﭘﺎﮎ
ﺑﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻝ
ﺳﻬﺮﺍﺏ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺷﺎﯾﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺸﺐ ﭼﻤﺪﺍﻧﻲ ﺭﺍ -
ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﻦ ﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ
ﻭ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻲ ﺑﺮﻭﻡ
ﻛﻪ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺣﻤﺎﺳﻲ ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ،
ﺭﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻭﺳﻌﺖ ﺑﻲﻭﺍﮊﻩ ﻛﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻣﺮﺍ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﺪ -
ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻭﻡ ﺍﻣﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻤﺎﻧﯿﺪ
ﺑﻤﺎﻧﯿﺪ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﻮﯾﺪ
ﺑﻤﺎﻧﯿﺪ ﻭ ﺍﻣﯿﺪ ﺑﺎﺷﯿﺪ
ﺑﻤﺎﻧﯿﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡِ ﺩﻧﯿﺎﺳﺖ ﺗﻤﺎﻡِ ﺧﻮﺑﯿﺴﺖ