اثر صلهٔ رحم

عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا ، عَنْ مُيَسِّرٍ ، عَنْ أَحَدِهِمَا، [=ابوجعفر علیه السّلام] قَالَ:

قَالَ لِي: يَا مُيَسِّرُ إِنِّي لَأَظُنُّكَ وَصُولاً لِقَرَابَتِكَ! قُلْتُ: نَعَمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ لَقَدْ كُنْتُ فِي اَلسُّوقِ وَ أَنَا غُلاَمٌ وَ أُجْرَتِي دِرْهَمَانِ، وَ كُنْتُ أُعْطِي وَاحِداً عَمَّتِي وَ وَاحِداً خَالَتِي، فَقَالَ أَمَا وَ اَللَّهِ لَقَدْ حَضَرَ أَجَلُكَ مَرَّتَيْنِ كُلَّ ذَلِكَ يُؤَخِّرُهُ.

—مولای ما، امام باقر علیه السّلام—

«ای مُیَسِّر! واقعاً به نظرم تو [از آنهایی هستی که] با خویشاوندانت صله‌رحم داری [و به آنها رسیدگی می‌کنی.]» میسّر گفت: «آری، فدایت شوم. [برای نمونه] زمانیکه در بازار کار می‌کردم و نوجوان بودم، دستمُزدم دو درهم بود؛ یک درهم را به عمه‌ام و درهم دیگر را به خاله‌ام تقدیم می‌کردم.» [امام علیه السّلام] فرمود: «به خدا سوگند، دو بار مرگت فرا رسیده بود و هر بار خدا آن را به تأخیر انداخت.»

اختیار معرفة الرجال (رجال الکشّی)، ج۳، ص۵۱۳
.