ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻱ ﻛﻪ:

ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻱ ﻛﻪ:
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺳﺎﺩﻩ، ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻟﺖ ﻳﻚ ﺧﻴﺎﻝ ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﻧﺒﺎﻓﻲ
ﻛﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺎﺯﻱ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﻱ ﻧﻜﻨﻲ، ﻣﻲ ﺑﺎﺯﻱ...
ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻱ
ﻛﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺟﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ...
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻱ ﻣﻨﻄﻖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ... ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻱ
ﻛﻪ ﺳﺮ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭﺭﺍﻩ ﺗﻌﻬﺪ، ﻳﻚ ﻫﻮﺱ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﭼﺸﻤﻚ ﻣﻲ ﺯﻧﺪ...
ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻱ
ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﻎ ﻛﻨﻲ ﺗﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺰﻳﺰ ﺑﻤﺎﻧﻲ
ﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻫﺎﻱ ﺳﻴﺮﻱ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻱ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﭼﻪ ﺣﻴﻠﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ...
ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻱ
ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺍﻱ ﭘﺮ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺑﺎﺷﻲ، ﻧﻪ ﻳﻚ ﺟﻮﺍﺏ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ...
ﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻱ
ﻛﻪ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺎﺩ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻼﻫﺖ ﺭﺍ ﺳﻔﺖ ﺑﭽﺴﺒﻲ
ﻧﻪ ﺑﺎﺯﻭﻱ ﺑﻐﻞ ﺩﺳﺘﻲ ﺍﺕ ﺭﺍ...
ﺭﻭﺯﻱ ﻣﻲ ﻓﻬﻤﻲ
ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﻱ ﻫﻤﻪ ﮔﭗ ﺯﺩﻥ ﻫﺎﻱ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ، ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ...