ابوالحسن صبا...

ابوالحسن صبا...
استاد در 1281 شمسی،در تهران متولد شد.پدرش،ابوالقاسم کمال السلطنه،فرزند محمد جعفرخان صدرالحکما،فرزند محمودخان صبا، شاعر و نقاش بلند آوازه عهد ناصری، و از مردان فاضل و هنردوست عصر خویش بود.کمال السلطنه طبیب و ادیب و دوست دار موسیقی بود.سه تار را دل نشین می نواخت و اولین استاد پسرش بود. صبا علاوه بر نوازندگی،گاه آهنگ نیز می ساخت و علاوه بر موسیقی،ادبیات کلاسیک ایران را به خوبی می شناخت و زبان انگلیسی را می دانست.او به پرورش گل نیز علاقه مند بود.ساز اصلی استاد ویولن بود که آن را نزد حسین خان هنگ آفرین فراگرفت.هم چنین سنتور را نزد علی اکبر شاهی و حبیب سماعی،کمانچه را نزد حسین خان اسماعیل زاده،ضرب را نزد حاجی خان ضربی،نی را نزد اکبرخان،تار را نزد استاد علی نقی وزیری و سه تار را در مکتب استاد میرزا عبدالله و غلامحسین درویش به کمال رسانید. در جوانی به مدرسه کمال الملک رفت و نقاشی را فراگرفت.هم چنین، مهارت هایی چون سوهان کاری، نجاری،ریخته گری،معرق کاری و خاتم کاری به دست آورد که بعداً در ساختن آلات موسیقی به کار بست.
صبا در شب جمعه 29 آذر ماه 1336 در سن 55 سالگی به علت ناراحتی قلبی چشم از جهان فروبست.بعد از مرگ استاد،بر طبق وصیت ایشان و به خاطر تجلیل و قدردانی از این هنرمند نامی،خانه ایشان در 29 آبان 1353، به موزه تبدیل گردید و همسر ایشان به کمک فرزندان استاد،اشیا و لوازم متعلق به استاد را جمع آوری و به موزه اهدا کردند.مقبر ه اش در آرامگاه ظهیرالدوله تهران است.