(سعدی شیرازی)

(سعدی شیرازی)

چه نعمت پسندیده گویم ترا؟    

علیک السلام ای نبی الورا

درود ملک بر روان تو باد       

بر اصحاب و بر پیروان تو باد

نخستین ابوبکر پیر مرید      

عمر پنجه بر پیچ دیو مرید

خردمند عثمان شب زنده دار    

چهارم علی شاه دلدل سوار

تریاق در دهان رسول آفریده حق   

صدیق را چه غم بود از زهر جانگزا؟

ای یار غار سید و صدیق نامور     

‎مجموعه‌ی فضایل و گنجینه‌ی صفا

مردان قدم به صحبت یاران نهاده‌اند  

لیکن نه هم چنانکه تو در کام اژدها

یار آن بود که مال و تن و جان فدا کند  

تا در سبیل دوست به پایان برد وفا

دیگر عمر که لایق پیغمبری بدی    

گر خواجه‌ی رسل نبدی ختم انبیاء

سالار خیل خانه‌ی دین صاحب رسول  

سر دفتر خدای پرستان بی ریا

دیوی که خلق عالمش از دست عاجزند 

عاجز در آنکه چون شود از دست وی رها؟

دیگر جمال سیرت عثمان که بر نکرد   

در پیش وی دشمن قاتل سر از حیا

آن شرط مهربانی و تحقیق دوستی است 

کز بهر دوستان بری، از دشمنان جفا

کس را چه زور و زهره که وصف علی کند 

جبار در مناقب او گفته «هل اتی»

زورآزمای قلعثی خیبر که بند او    

در یکدگر شکست به بازوی «لا فتی»

شیر خدای و صفدر میدان و بحر جود   

جان بخش در نماز و جهانسوز در وغا

دیباچه‌ی مروت و سلطان معرفت    

لشکرکش فتوت و سردار اتقیاء

پیغمبر آفتاب منیر است در جهان    

وینان ستارگان بزرگند و مقتدا