قبول

قبول
تمامم برایِ تو
اما
لااقل قسمتِ من باش نه قسمتی از من!
انقدر ساده میگذری از احساسم که انگار وجود خارجی ندارم برایت!
آری مخاطب باش اما
نه برایِ همه
مخاطبم باش مرا بپسند فقط!
یک دستت را گذاشتی زیره چانه ات و خیره خیره پریشانیم را تماشا میکنی!
میسوزم! تو چرا نمیسازی با شیطنت هایم!
چرا به چشمت جِلف میآیم؟
نکند زمزمه هایِ زیباتری گوشت را قلقلک داده ها؟!
برایت مینویسم نگاه نکرده میگویی زیباست!؟
خوب معلوم است احساسم زیرِ چکمه ی غرورت لگد مال میشود!
کمی خودت باش تا تمام کنم خودم را برایت!
دلگیرم دلخورت نکنند کلماتِ پیوسته مظلومانه ام!
اینجا که درونش پا گذاشتی اسمش دل است! نه تفرجگاهی برای قدم زدن هایت!!
دوخط خودت باش تا دو دیوان دیوانه بازی برایت در بیاورم!
شاه بیتِ زندگیه من تمامِ اوزانِ نگاهت مالِ من است
پس
لطفاً به چَشم هایت گوش زد کن که اینجا
[دور زدن ممنوع است.]