عشق یک زخم عمیق است،ندارد مرهم

عشق یک زخم عمیق است،ندارد مرهم
گاه و بیگاه کسی میگذرد از نظرم
هرچه یادت بکنم مثل نمک بر زخمی
تازه تر میشود این بسته سرِ زخم ترم
حمله کن تا که به تاراج بری جان و تنم
هرچه خواهی بکن اینبار،شکایت نبرم
تبرت را بزن و کُنده تن را بشکن
من خودم ریشه سر سخت خودم را ببُرم
چشم من همدم دریا شده و خونین است
نفسم همدم پروانه شده در سحرم
تاب چشمان تو شوریدگیم کامل کرد
باشد این عکس،عصای غم پیرانه سرم