پارت اول نقد سریال(حاوی اسپویل)

فصل سوم وات ایف در هشت قسمت عرضه شد و سیاست غلط فصل دوم را همانطور که در بخش قبلی توضیح دادیم ادامه داد و پرداختن به داستان های غیر ضروری را به اوج خودش رساند اما نقطه ضعف اصلی این سریال سردرگمی در ژانر است، سریال اصرار دارد لحن کمدی داشته باشد و همین موضوع وصله ناجوری می‌شود بر پیکره روایت قصه و از آنجایی که تلاش شده از لحن جدی اجتناب شود کیفیت دیالوگ ها هم پایین می آید
قسمت اول با ترکیب عناصر فیلم های گودزیلا و ترنسفرمرز یک ایده جالب و جدید را در دست داشت و می‌توانست با پرداختن به جنگ گاما یک داستان جدی و قوی ارائه بدهد اما به کشتن اعضای اصلی انتقام جویان و تقلیل دادن تهدید ابر هالک به صحبت کردن کاپیتان آمریکا و بروس بنر بسنده کرد و عملا در جایی که نقطه اوج داستان بود ما شاهد چند دیالوگ کلیشه ای هستیم
قسمت دوم در مرز فاجعه قرار داشت، نه ایده داستانی جذابی داشت و نه شخصیت پردازی درستی از شخصیت ها ارائه شد
قسمت سوم پتانسیل این را داشت که به داستانکی با حال و هوای فیلم تحسین شده کاپیتان آمریکا سرباز زمستان تبدیل شود اما بیشتر دنبال سرگرم کردن مخاطب بود و ما شاهد نگهبان سرخی بودیم با شوخی های کلیشه ای که مدام میخواست کمونیست بودنش را پر رنگ کند
قسمت چهارم عجیب ترین و غیر ضروری ترین قسمت فصل بود و ایده ازدواج هاوارد اردکه با یک انسان به خودی خود به اندازه کافی ناخوش آیند بود حالا اینکه سعی شد از این ایده یک داستان طنز ساخته شود و قوی ترین شرور های mcu توسط یک تخم مرغ از بین رفتند بیش از اینکه سرگرم کننده باشد مایه تمسخر تمام شرور ها و زیر سوال بردن قدرت های آنها بود اما توجه داشته باشید این قسمت حاوی یک نکته ای بود که انگار رویکرد جدید هالیوود در ساخت انیمیشن است و آن هم مرتبط کردن سوژه های بی ربط به هم در قالب دوستی و ازدواج و رابطه و... است که مثال بارز آن انیمیشن المنتال است که شاهد رابطه عنصر آب با عنصر آتش هستیم
قسمت پنجم از لحاظ داستانی خوب جلو رفت اما ایراد اصلی آن این بود به شخصیت پردازی هیچ کدام از کاراکتر ها اهمیتی نداشت، ورژن پیر و درحال مرگ میستریو یک ایده کمیک بوکی ناب بود که توانست برای دردویل دردسر ساز بشود و انگیزه ای قابل درک داشت اما در سریال بیشتر شبیه به یک دانشمند دیوانه بود که هدف کارهایش قابل درک نبود و از طرفی قهرمان داستان هم تا لحظه آخر سردرگم بود و با دخالت و اجبار غیرمستقیم واچر به قهرمان داستان تبدیل شد نکته دیگر اینکه به او عمق احساسی لازم را ندادند تا مخاطب با او هم ذات پنداری کند دختری در آن سن و سال قطعا توان پذیرش آن همه مرگ و از دست دادن دوستان را ندارد
ادامه دارد...