...

...
...
ﺻﺪﺍﯼ ﻫﻤﻬﻤﻪ ﯼ ﺑﺎﺩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯼ؟
ﺷﺎﯾﺪ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯾﯽ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﺎﺑﺎﻧﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ...
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ
ﺷﺮﻭﻉ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻓﺼﻞ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎﯾﺶ ﺍﺳﺖ ...
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ
ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﻟﺒﺶ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﻭ ﺑﻪ ﺳﺘﻮﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ " ﺍﯼ ﮐﺎﺵ " ﮔﻔﺘﻦ ﻫﺎﯼ ﺩﻟﺶ ...
ﮐﺴﯽ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ
ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺩ ﺳﺮﺍﺳﯿﻤﻪ ﻭ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ
ﺁﺑﺴﺘﻦ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ
ﺟﺎﯾﯽ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﺶ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ...
ﮐﺴﯽ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎﺩ ﻫﻢ
ﮔﻮﺷﺶ ﭘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻗﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﺷﮏ ﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ...
ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﺑﺎﺩ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﺩ
ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﻫﺎﯼ ﻣﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺣﺮﻓﻬﺎﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ
ﺟﺎﯾﯽ
ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ
ﻓﻮﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺣﺠﻢ ﻋﻈﯿﻢ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﻭﻧﺶ
ﻭ ﻣﯽ ﻏﺮﺩ
ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ
ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ
ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ
ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ...
ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﺑﺎﺩ
ﺍﻭ ﻫﻢ
ﭼﻮﺏ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ ﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ...
ﺻﺪﺍﯼ ﻫﯿﺎﻫﻮﯼ ﺑﺎﺩ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯼ؟؟
ﺍﯾﻦ ﺻﺪﺍﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺍﺳﺖ
ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺎﺭ
ﺍﯾﻦ ﻫﯿﺎﻫﻮﯼ ﻗﻠﺐ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﯼ ﺑﯽ ﺗﺎﺏ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﺻﺪﺍﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺣﺮﻑ ﺗﻮ ...

بازهم زمستان...باز هم بادی که مهمان شهر ماست...بازهم سکوت من در برابر این همه هباهوی باد...بادی که طاقتش طاق شده, پر از حرف است و به دنبال خالی شدن....