میدونی مرد؟ از یه جایی به بعد دوره ی اینجور عشقا میگذره!

میدونی مرد؟ از یه جایی به بعد دوره ی اینجور عشقا میگذره! فلان ریمل و فلان خط چشم و کدوم لباسم با کدوم شالم سِته و وقتی نشستم رو به روش دستمو چجور بذارم زیر چونم و با کدوم زاویه بخندم که بیشتر دلش بلرزه!
‎قشنگ بودن خوبه ها، ولی تهِ تهش اونی میمونه که داغون و خسته و لهتم دیده. عرق ریزون تابستون با آرایش ریخته و موهای فرخورده و صورت خیس و کلافه، باهاش دوئیدی، باهاش خندیدی، باهاش غر زدی به هرچی گرما و آفتاب کوفتیه... و برف ریزون زمستون با صورت سرخ و سفید پیچیده شده لای شالگردن که ازش فقد دوتا چشم مونده دلت گرم شده کنارش. ‎میدونی مرد؟ آدم مگه چی ازین دنیا میخواد جز اینکه یه نفر داغون و له و خستشو هم بخواد؟ که داغون و له و خستم که باشه بتونه باهاش بخنده و مهم نباشه اگه ریملش ریخته یا رنگ رژش رفته یا لباسش لک شده و با معشوقه های با پرستیژ توی کتابا زمین تا آسمون فرق داره! آدم ته تهش تنهاییشو با اونی تقسیم میکنه که خیالش راحته کنارش هرجوری هم که باشه، "خودشه"
‎وگرنه خیابونا پره از آدمایی که انگار بازیِ "کی از همه قشنگتره، من من من من" راه انداختن! ‎حالا تو با آرومترین صدایی که از خودت سراغ داری بپرس "کی از همه ی دنیا بیشتر منو میخواد؟" به شرفم قسم اگه بلندتر از همه داد نزدم: "من!"
‎#نازنین_هاتفی