ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎﺩ ﺳﺤﺮ ﭼﻮﻥ ﺑﺬﺭﯼ

ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎﺩ ﺳﺤﺮ ﭼﻮﻥ ﺑﺬﺭﯼ
ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻫﺪﯾﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﮐﺎﺷﺖ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﻦ
ﺑﺬﺭ ﻋﺸﻖ ﭘﺎﮐﺖ ، ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺟﺎﯼ ﮔﺮﻓﺖ
ﺑﺎ ﻧﻢ ﻫﺮ ﺍﺷﮑﻢ ، ﺑﺬﺭ ﺗﻮ ﭘﺎﯼ ﮔﺮﻓﺖ
ﺩﻝ ﻣﻦ ﮔﻠﺪﺍﻥ ﺷﺪ ، ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺧﺎﮎ ﺩﻟﻢ ﺭﯾﺸﻪ ﮐﻨﯽ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻫﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﺟﻮﺍﻥ ﺷﺪ ﺑﺮﮔﯽ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﺮ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ
ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﯽ . . .
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺍﺯ ﺍﺷﮏ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺑﺮﮔﺖ
ﺷﺒﻨﻤﯽ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺍﻡ
ﺑﺎ ﺩﻝ ﭘﺮ ﻏﻢ ﺍﯾﻦ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﮔﻠﺪﺍﻥ ، ﺧﻠﻮﺗﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻡ