ﺩﻟﻢ ﺧﻮﻥ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﭘﺎﯾﯿﺰ

ﺩﻟﻢ ﺧﻮﻥ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﭘﺎﯾﯿﺰ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰ
ﻏﺮﻭﺑﯽ ﺳﺨﺖ ﻣﺤﻨﺖ ﺑﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺩﻝ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﺮﻧﮓ ﺍﻓﺰﺍﯼ ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺳﺖ
ﻏﻢ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﻏﻢ ﻣﻦ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﯽ ﺳﺖ
ﺍﻓﻖ ﺩﺭ ﻣﻮﺝ ﺍﺷﮏ ﻭ ﺧﻮﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺷﺮﺍﺑﺶ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺟﺎﻣﺶ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﮔﻞ ﻭ ﮔﻠﺰﺍﺭ ﺭﺍ ﭼﯿﻦ ﺑﺮ ﺟﺒﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﮕﺎﻩ ﮔﻞ ﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﭘﺴﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻮﻫﺎﯾﯽ ﻭﺣﺸﯽ ﺑﺎﻝ ﺩﺭ ﺑﺎﻝ
ﺍﻣﯿﺪ ﻣﺒﻬﻤﯽ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻧﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﻮﺭ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﯽ
ﮐﻼﻏﺎﻥ ﻣﯽ ﺧﺮﻭﺷﻨﺪ ﺍﺯ ﺳﺮ ﮐﺎﺝ
ﮐﻪ ﺷﺪ ﮔﻠﺰﺍﺭ ﻫﺎ ﺗﺎﺭﺍﺝ ﺗﺎﺭﺍﺝ
ﺧﻮﺭﺩ ﮔﻞ ﺳﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺑﺎﺩ ﻏﻀﺒﻨﺎﮎ
ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﯿﻠﯽ ﮔﻠﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﺮ ﺧﺎﮎ
ﭼﻤﻦ ﺭﺍ ﻟﺮﺯﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭ ﻭ ﭘﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﺭﺥ ﻣﺮﯾﻢ ﺯ ﺳﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﮐﺒﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺧﺮﻣﯽ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﺭﺍ ﺑﺎﺩ ﺑﺮﺩﻩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺣﺪﯾﺚ ﻏﻢ ﻧﻮﺍﯼ ﺁﺑﺸﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺳﺮﯼ ﺑﺎﻻ ﮐﻨﻢ ﺍﺯ ﺳﯿﻨﻪ ﮐﻮﻩ
ﺩﻟﻢ ﮐﻮﻩ ﻏﻢ ﻭ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺍﻧﺪﻭﻩ
ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻧﺶ ﺩﺭﺁﻭﯾﺰﺩ ﺑﻪ ﺯﺍﺭﯼ
ﺑﻨﺎﻟﺪ ﺯﯾﻨﻬﻤﻪ ﺑﯽ ﺑﺮﮒ ﻭ ﺑﺎﺭﯼ
ﺣﺪﯾﺚ ﺗﻠﺦ ﺍﯾﻨﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﻮﯾﺪ
ﮐﻠﯿﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻤﺎ ﺑﺎﺯ ﺟﻮﯾﺪ
ﭼﻪ ﮔﻮﯾﻢ ﺑﻐﺾ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﮔﻠﻮﯾﻢ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﮕﻮﯾﻢ ﺑﺎ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ
ﻓﺮﻭﺩ ﺍﯾﺪ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﯿﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻭﺻﻞ ﮐﻮﺗﺎﻫﺴﺖ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻧﻬﯿﺐ ﺗﻨﺪ ﺑﺎﺩﯼ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﻧﮕﯿﺰ
ﺭﺳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﺑﻼﺧﯿﺰ
ﺑﺴﺨﺘﯽ ﻣﯽ ﺧﺮﻭﺷﻢ ﻫﺎﯼ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺯ ﻣﺎ ﺑﯽ ﺑﺮﮒ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻈﺮ ﮐﻦ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﺩﯼ ﻗﺪﻡ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﮐﻦ
ﺷﺪ ﺍﯾﻦ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﻭﯾﺮﺍﻧﺘﺮ ﭼﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺷﺪ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺗﺮ ﭼﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﯽ ﺑﺮ ﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﮎ
ﻏﺒﺎﺭ ﺍﺯ ﭼﻬﺮ ﮔﻞ ﻫﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﭘﺎﮎ
ﻏﻢ ﺩﻝ ﻫﺎﯼ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺷﺴﺘﺸﻮ ﮐﻦ
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺁﺭﺯﻭ ﮐﻦ ...

ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﺮﯾﺪﻭﻥ ﻣﺸﯿﺮﯼ
1393/6/31