ﺍﻫﻞ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻢ

ﺍﻫﻞ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻢ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻡ ﺧﻮﺵ ﻧﻴﺴﺖ
ﮊﺗﻮﻧﻲ ﺩﺍﺭﻡ
ﺧﺮﺩﻩ ﻋﻘﻠﯽ
ﺳﺮ ﺳﻮﺯﻥ ﺷﻮﻗﻲ
ﺍﻫﻞ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻢ ﭘﻴﺸﻪ ﺍﻡ ﮔﭗ ﺯﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﮔﺎﻩ ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻲ ﻧﻮﻳﺴﻢ ﺗﻜﻠﻴﻒ
ﻣﻲ ﺳﭙﺎﺭﻡ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻧﻤﺮﻩ ﻧﺎﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﺴﺖ
ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﺴﺖ
ﺩﻟﺘﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﭼﻪ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﭼﻪ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮔﭗ ﺯﺩﻥ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﺩﺍﻧﺸﻢ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺩ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻧﻤﺮﻩ ﺯ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻲ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ : ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﺳﻴﺮﻱ ﭼﻨﺪ
ﺍﻫﻞ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻢ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻡ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺟﺎﻧﻤﺎﺯﻡ ﺟﺰﻭﻩ
ﻣﺸﻖ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ
ﻫﻤﻪ ﺫﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﻣﺘﺒﻠﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺳﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﻢ
ﻛﻪ ﺧﺮﻭﺱ ﻣﻲ ﻛﺸﺪ ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﻣﺮﻍ ﻭ ﻣﺎﻫﻲ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎﺩﻡ ﻫﺴﺖ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺎﻍ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭﺱ ﺑﻲ ﻛﺮﻧﺶ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﺪﻳﻢ
ﻧﻤﺮﻩ ﺑﻲ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ
ﺗﺎ ﻣﻌﻠﻢ ﭘﺎﺭﺍﺯﻳﺖ ﻣﻲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﻫﻤﻪ ﻏﺶ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻳﻢ
ﻛﻼﺱ ﭼﻘﺪﺭ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﭼﻘﺪﺭ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻱ ﺑﻮﺩ
ﻛﻢ ﻛﻤﻚ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ
ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻢ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻓﺘﻢ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻪ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺸﻦ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﭘﻠﻪ ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺑﺎﻻ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺩﻳﺪﻡ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻣﻦ ﮔﺪﺍﻳﻲ ﺩﻳﺪﻡ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺗﺮﻡ
ﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻲ ﮔﺸﺖ
ﻳﻚ ﻧﻤﺮﻩ ﻗﺒﻮﻟﻲ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻚ ﻧﻤﺮﻩ ﺩﻩ
ﺩﻡ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﭘﺸﺘﻚ ﻣﻲ ﺯﺩ
ﺷﺎﻋﺮﻱ ﺩﻳﺪﻡ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﺑﻪ ﺧﺮﭼﻨﮓ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻭ ﺍﺳﻴﺪ ﻧﻴﺘﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺟﺎﻱ ﻣﻲ ﻣﻲ ﻧﻮﺷﻴﺪ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ
ﺑﺎﺭﺵ ﺍﺷﻚ ﺍﺯ ﻧﻤﺮﻩ ﺗﻚ
ﺟﻨﮓ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ
ﺣﺬﻑ ﻳﻚ ﺩﺭﺱ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻓﺘﺢ ﻳﻚ ﺗﺮﻡ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻗﺘﻞ ﻳﻚ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺗﺮﻡ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻳﺪﻡ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻭ ﻭﻳﺮﺍﻧﻢ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻧﻤﺮﻩ ﻧﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻩ ﺧﺸﻨﻮﺩﻡ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﻟﻴﺴﺎﻧﺲ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺧﻨﺪﻡ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ
ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺧﻨﺪﻡ ﺍﮔﺮ ﻧﺮﺥ ﮊﺗﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻜﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻲ ﺧﻨﺪﻡ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻱ ﺳﺮﻡ ﻣﻲ ﺭﻳﺰﺩ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺐ ﻛﺴﺎﻟﺖ ﻫﺴﺘﻢ
ﺧﻮﺏ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻢ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻛﻲ ﻛﻮﺋﻴﺰ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﺩ
ﺑﺮﮔﻪ ﺣﺬﻑ ﻛﺠﺎﺳﺖ
ﺳﺎﻳﺖ ﻭ ﺭﺍﻳﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﻣﺎﻝ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﻘﻠﻴﻪ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻜﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻒ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﮕﻲ ﻣﻲ ﻣﻴﺮﻳﻢ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺣﺬﻑ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﮕﻲ ﻣﺸﺮﻭﻃﻴﻢ
ﻧﭙﺮﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻣﻪ ﭼﺮﺍ ﮔﻮﺷﺖ ﻧﺒﻮﺩ
ﻛﺎﺭ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻏﺬﺍ
ﻛﺎﺭ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﺑﻲ ﻧﻈﻤﻲ ﻫﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﺴﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﻛﺰ ﭘﺎﻧﭻ ﮐﺎﺭ ﻣﺎ..