نقد قسمت ابتدایی «اعتراف می‌کنم»

اعتراف می‌کنم با کارگردانی: نیما حسنی‌نسب، پویا سعیدی، امیررضا رشتی، اسما ابراهیم زادگان، بهداد امینی، نفیسه زارع و عماد خدابخش فارغ از آنکه ترجمه‌ی فارسیِ سریالی نتفلیکسی است، توانایی ایجادِ پکیجی که معنای ژانر از آن خارج گردد را ندارد. این فیلمِ اِپیزودیک که در قسمتِ ابتدایی، قاعده‌ی بازی، با کارگردانی پویا سعیدی همراه شده، منطقِ شناختیِ کاراکترهایش مرعوبِ ناشناخته‌های سرگذشتِ آنها است که در نهایت چُنین منطقی احتمالات در یک سناریو را افزایش می‌دهد تا حدّی که تماشاگر باور کند دختری که مُجرمِ رایانه‌ای و هکر است اجازه یافته از لپ‌تاپ استفاده کند و اُرگانی را برای شناساییِ هویت افراد هک کند. شناختِ نسبت داشتن سروان با سرگُرد در این قسمت باید یک شناختِ معنایی باشد نه یک شناختِ تحمیلی. شناختِ معنایی در حقیقت اشاره‌ی خانم دکترِ باردار و روانشاس به شکلِ بستنِ بندِ کفش‌های کادرِ انتظامی است و شناختِ تحمیلی در حقیقت یکباره متوجه شدن علیرضا ثانی‌فر و مشکوک شدن به ارتباط میان آنها و بعد سفارش هک به دختری که معلوم نیست فارسی حرف می‌زند یا اصطلاحاتی تلفیقی از فارسی و انگلیسی بکار می‌برد. آنچه باعثِ تعلیق و گره‌افکنی در ماجرایی مَن‌درآوردی شده، شناختِ تحمیلیِ به تعلیق در فیلمنامه است که هیچ ربطی هم به ماجرا و ارتباطات در آن ندارد. ایده‌ی ناظر مالِ ترجمه شدن به ایرانی نیست چرا که هر لحظه ممکن است کسی مانند آن سروانِ قلابی کنترل‌اش را از دست دهد و به سمتِ خانمِ باردار لگد اندازد و...
متن کامل را در مجله اینترنتی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26303
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من بخوانید.
https://aparat.com/v/pfy8o44
✍️ #علی_رفیعی_وردنجانی
#نقد_فیلم #اعتراف_میکنم #پوریا_پورسرخ #بهار_کاتوزی #علیرضا_ثانی_فر #مهدی_هاشمی #حامد_بهداد #فرهنگ #هنر #سینما #نتفلیکس #مرگ_بر_آمریکا #مرگ_بر_اسرائیل #ایران #نمایش_خانگی #سریال #رسانه