نقد فیلم صدای هند رجب

صدای هند رجب به کارگردانی کوثر بن هنیه محصولی تمثیلی از نمونه‌ی دانمارکی «گناهکار» گوستاو مولر، است. فیلم از نظرِ سینمایی حرفِ خاصّی برای گُفتن ندارد: اینسِرت‌های معمولی و گاهاً بیش از اندازه که با دوربین روی دست و زوم‌های متعدد سعی کرده به احساساتِ بازیگر نفوذ کند، کلوزآپ‌های نصفه‌نیمه که بخشی از آن با رکوردِ صدای تماس پُر می‌شود فیلم بسته‌بندیِ غیرِ جنگی دارد و از جنگ حرف می‌زند و پانچینگِ سکانس انتهایی آن هم توانایی ویژه کردن‌اش را نخواهد داشت. اهمیّتِ فیلم در محتوای آن خلاصه می‌گردد. اثری بر اساس یک رویدادِ واقعی که همراه با سمپاتیِ ویژه‌ی بیننده همراه شده و نشانه‌های جاه‌طلبی در مراکزی همچون حلال احمر را خنثی خواهد کرد و با نفوذ بر قلبِ مخاطب، صدای کودکِ درونِ تماشاگر را فعال می‌کند. این صدا در همان فکتِ ابتدایی سکانس‌های اوّلِ فیلم خاموش می‌شود. مردِ اُپراتور عُمر، با بازیِ معتز ملحیس، صدای شلیک را از پشتِ گوشی می‌شنود و می‌توان همه‌ی آن صدای مابقی که رعنا، ساجا کیلانی، با او گفت‌وگو می‌کند، نماینده‌ی تمامِ کودکانِ فلسطینی در نوارِ غزه خواند. عملاً تأثیرِ فیلم با صداهایی است که ضبط شده و اشاره هم می‌کند که این صداها مستند هستند. پیرنگِ فرعی که توجهات را به عملکردِ مهدی، عامر هلهل، جلب می‌کند بخشی از تداومِ درام است که توانایی تعلیقِ درست و حسابی هم ندارد و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26063
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.
https://aparat.com/v/jub170c
✍️#علی_رفیعی_وردنجانی