ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦ ﺁﻣﺪ

ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦ ﺁﻣﺪ
ﺑﻬﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻩ ﻫﻢ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺑﺎﺷﻢ
ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺑﺎﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﭼﺘﺮﻡ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺥ ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺑﮑﺸﻢ
ﺩﺭﺧﺖ ﻫﺎ ﺳﺒﺰ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﻠﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﯽ ﺩﻝ ﻣﻦ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﺳﺮﺩ ﻣﺘﺮﻭﮐﻪ
ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﯼ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﺩ ﻏﻤﺶ ﺑﯽ ﺍﻧﺘﻬﺎﺳﺖ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﺍﺯ ﺁﺩﻣﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺗﻮﻭ ﺯﻧﺪﮔﯿﺖ
ﻣﯽ ﮔﯽ ﻭﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻩ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻢ ﺭﻭ ﭘﺮ ﻣﯿﮑﻨﻪ
ﻭﻟﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﺸﻨﮕﻪ
ﻭﺍﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﯽ
ﻧﻤﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﯼ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ " ﻫﺪﻓﺖ " ﭼﯿﻪ
ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﻣﯿﮑﺸﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻫﺪﻓﻢ ﭼﯿﺴﺖ
ﻓﻘﻂ ﻣﯿﮕﻢ " ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ "
ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺳﺖ ﻣﺎﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ
ﮐﯽ ﺑﯿﺎﺩ ﻭ ﮐﯽ ﺑﺮﻩ
ﻭﻟﯽ ﻋﺠﻠﻪ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﻣﺜﻞ ﻟﯿﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺯﻭﺩ ﭘﺮ ﺁﺏ ﺷﻪ
ﺑﺮﺍﻣﻮﻥ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺳﻢ ﺑﺎﺷﻪ ﯾﺎ ﺍﺏ ﻓﻘﻂ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺭﻓﻊ ﺗﺸﻨﮕﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ
ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﻮﯼ ﻧﺎﺏ ﻣﻮﻧﺪﻥ ﻣﯿﺪﻥ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺍﺯﺍﺭﺷﻮﻥ ﻣﯿﺪﯾﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﻥ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﻭﺭﻣﻮﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯿﮑﻨﻦ ﻣﯿﮕﻦ ﻭﺍﯼ ﺗﻮ ﻣﮕﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﯼ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﺩﻭﺭﺕ ﺷﻠﻮﻏﻪ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﻣﻦ ﯾﻪ ﻧﯿﻢ ﮐﺲ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﻭﺭﻡ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎﻡ!!
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﻄﺮﻩ ﯼ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﯼ ﺑﯽ ﺍﻧﺘﻬﺎ