فدااااای داریوش و داریوشیا

فدااااای داریوش و داریوشیا

اﯼ ﺑﺪﺍﺩ ﻣﻦ ﺭﺳﯿﺪﻩ
ﺗﻮ ﺭﻭﺯﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺷﮑﺴﺘﻦ
ﺍﯼ ﭼﺮﺍﻍ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ
ﺗﻮ ﺷﺒﺎﯼ ﻭﺣﺸﺖ ﻣﻦ
ﺍﯼ ﺗﺒﻠﻮﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ
ﺗﻮﯼ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﺮﺩﯾﺪ
ﺗﻮ ﺷﺒﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﯽ
ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﺩﺍﺩﯼ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ
ﺍﮔﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﯾﺎ ﻧﺒﺎﺷﯽ
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎﻫﯽ
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻏﺮﯾﺒﻢ
ﺗﻮ ﺭﻓﯿﻘﯽ ﺟﻮﻥ ﭘﻨﺎﻫﯽ
ﯾﺎﻭﺭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻮﻣﻦ
ﺗﻮ ﺑﺮﻭ ﺳﻔﺮ ﺳﻼﻣﺖ
ﻏﻢ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻭﺭﯼ
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﺎﺟﯽ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﯼ ﻣﻦ
ﺷﻌﺮﻡ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺟﻮﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺭﮒ ﺧﺸﮏ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺗﻮ ﺧﻮﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﮔﻪ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ
ﺍﮔﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ ﺟﻮﻧﻢ
ﻗﺪﺭ ﺍﻭﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺪﺍﺭﻩ
ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﺩﺍﺩﯼ ﻧﺸﻮﻧﻢ
ﺍﮔﻪ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ
ﺍﮔﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ ﺟﻮﻧﻢ
ﻗﺪﺭ ﺍﻭﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺪﺍﺭﻩ
ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﺩﺍﺩﯼ ﻧﺸﻮﻧﻢ
ﻭﻗﺘﯽ ﺷﺐ ﺷﺐ ﺳﻔﺮ ﺑﻮﺩ
ﺗﻮﯼ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎﯼ ﻭﺣﺸﺖ
ﻭﻗﺘﯽ ﻫﺮ ﺳﺎﯾﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻮﺩ
ﻭﺍﺳﻪ ﺑﺮﺩﻧﻢ ﺑﻪ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭﻗﺘﯽ ﻫﺮ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﯼ ﺷﺐ
ﺗﭙﺶ ﻫﺮﺍﺱ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ
ﻭﻗﺘﯽ ﺯﺧﻢ ﺧﻨﺠﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻟﺒﺎﺱ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ
ﺗﻮ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ
ﺑﺘﻨﻢ ﻣﺮﺣﻢ ﮐﺸﯿﺪﯼ
ﺑﺮﺍﻡ ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﮔﻔﺘﯽ
ﭘﺮﺩﻩ ﺷﺒﻮ ﺩﺭ ﯾﺪﯼ
ﯾﺎﻭﺭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻮﻣﻦ
ﺗﻮ ﺑﺮﻭ ﺳﻔﺮ ﺳﻼﻣﺖ
ﻏﻢ ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﯼ
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﯼ ﻃﻠﻮﻉ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺩﻭﺳﺖ
ﺍﯼ ﺭﻓﯿﻖ ﺁﺧﺮ ﻣﻦ
ﺑﺴﻼﻣﺖ ﺳﻔﺮﺕ ﺧﻮﺵ
ﺍﯼ ﯾﮕﺎﻧﻪ ﯾﺎﻭﺭ ﻣﻦ
ﻣﻘﺼﺪﺕ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻪ
ﻫﺮ ﺟﺎﯼ ﺩ ﻧﯿﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ
ﺍﻭﻧﻮﺭ ﻣﺮﺯ ﺷﻘﺎﯾﻖ
ﭘﺸﺖ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ
ﺧﺎﻃﺮﺕ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻗﻠﺒﺖ
ﺳﭙﺮ ﺑﻼﯼ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺭﻓﯿﻖ
ﺩﺳﺖ ﺑﯽ ﺭﯾﺎﯼ ﻣﻦ