.

.
تویِ شیرینی، تو اول، قند دوم می‌شود !
مزه ی سوهان اعلا پیش تو گم می‌شود

بین قُطاب و گز و نُقلِ محلی ساده است
حدس اینکه طعم لبهای تو چندم می شود !

روزها رد می‌شود، چشمت شرابی کهنه‌تر
پلکهایت کم کَمک تبدیل به یک خُم می‌شود …

هر کجا ساکن شوی در نقشه، مانند شمال
جمعیت آنجا گرفتار تراکم می‌شود !

چشم بسته، هر کسی بویت کند توی سرش
باغهای پُر گُلِ قمصر تجسم می‌شود !

ماه را جای تو می گیرم، نمی دانم چرا
اینقدر این روزها سوءتفاهم می شود !

دود کن اسپند را، چشم حسود از دیدنت
شورِ شور، اصلا دو تا دریاچه‌ ی قم می‌شود !

وقتِ شرعی، لطف کن از پیش مسجد رد نشو
موجبات سستیِ ایمان مردم می‌شود

وسوسه یعنی تو! شالیزار هم یعنی بهشت
بیخودی آدم دچار سیب و گندم می شود