در خواب مرا سوي خراسان گذرافتاد

در خواب مرا سوي خراسان گذرافتاد

چشمم به ضريح شه والا گهر افتاد

اين شعر همان لحظه مرا در نظر افتاد :

با آل علي هرکه در افتاد، ورافتاد

اين قبر غريبُ الغُرَبا ، خسرو طوس است

اين قبر مُعین الضعفا ، شمس شموس است

خاک در او مَلجإ ارواح و نفوس است
بايد ز ره صدق بر اين خاک در افتاد

با آل علي هر که در افتاد، ور افتاد

حوران بهشتی زده اندر حرمش صف

خیل مَلَک از نور،طبقها همه برکف

شاهان به ادب در حرمش گشته مُشَرّف

اینجاست که تاج از سر هر تاجوَر افتاد

با آل علی هرکه درافتاد، ور افتاد

اولاد علي شافع يوم عَرَصاتند

داراي مقامات ورفيعُ الدرجاتند

در روز قيامت همه اسباب نجاتند

اي واي بر آن کس که به این آل در افتاد

با آل علي هر که در افتاد، ور افتاد

کام و دهن از نام علي يافت حلاوت

گل در چمن از نام علي يافت طراوت

هر کس که به اين سلسله بنمود عداوت

در روز جزا جايگهش در سقر افتاد

با آل علي هر که در افتاد ور افتاد

هر کس که به اين سلسله ي پاک جفا کرد

بد کرد و نفهميد وغلط کرد وخطا کرد

ديدي که يزيد از ستم و کينه چها کرد

آخر به درک رفت و به روحش شرر افتاد

با آل علي هر که در افتاد ور افتاد

ای قبله ی هفتم که توئی مظهر یاهو

ای حجت هشتم که توئی ضامن آهو

ما جمله نمودیم به سوی حَرَمَت رو

از عشق تو در قلب و دل ما شَرَر افتاد

با آل علی هر که درافتاد، ورافتاد "