همه ی ما یک عذرخواهی به احساس خود بدهکاریم

همه ی ما یک عذرخواهی به احساس خود بدهکاریم
............. ‎زمانی که برای نگه داشتن آدمهای اشتباه پافشاری کردیم!
‎آن زمان که دروغ شنیدیم و سکوت کردیم
‎جایی که باید میرفتیم اما ایستادیم!
‎چیزهایی که دیدیم و ندیده انگاشتیم!
‎از هیچ و پوچ رویا ساختیم و ذوق کردیم!!!
‎برای فرار از حقیقت لج کردیم و لج کردیم و لج کردیم...
‎ای من تنها از تو معذرت میخواهم..
‎خاموش کن فانوس وابستگی ات را..
‎گاهی چه اصرار بیهوده ایست اثبات دوست داشتنمان به آدمها! .. معرفتهای بیجایمان.. مهربانی های الکی مان..
‎بها دادن های بیش از حدمان.. تلاشهای بی مورد برای حفظ رابطه هامان..!
‎وقتی برای آدم های امروزی خوبی و بدی یکسان است.....