ﺧﺪﺍﯾﺎ …!

ﺧﺪﺍﯾﺎ …!
ﺑـﻪ ﺍﯾـﻦ ﻧـﻖ ﺯﺩﻥ ﻫـﺎﯾﻢ ﺣـﻮﺍﺳـﺖ ﻫـﺴﺖ؟ …
ﻭﻗﺘـﯽ ﺗــــﻮ ﮐﻤـﯽ ﺍﺯ ﻣـﻦ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺷـﻮﯼ
ﺁﻫـﻢ ﺑﻠﻨــﺪ ﻣﯽ ﺷـﻮﺩ ﻭ ﺑﻬـﺎﻧﻪ ﮔﯿــﺮ ﻣﯽ ﺷـﻮﻡ ..!
ﺩﺳـﺖ ﺧـﻮﺩﻡ ﻧﯿﺴـﺖ!
ﻣـﻦ ﺑﻬـﺎﻧﻪ ﻫـﺎﯾﻢ ﻓﻘـﻂ ﮔــﯿﺮ ﺗـــﻮﺳـﺖ …
ﺣـﺎﻻ ﭼـﻪ ﺍﺧـﻢ ﮐﻨـﯽ ﭼـﻪ ﻟﺒﺨـﻨﺪ ﺑـﺰﻧﯽ،
ﻣـﻦ ﻫـﺮ ﺑﻬـﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﻭﻗـﻒ ﺗـــﻮ ﻣﯽ ﮐﻨــﻢ .. .
ﺍﺻـﻼ ﺗـــﻮ ﺧـﻮﺩﺕ ﺑﻬــﺎﻧﻪ ﺍﯼ …
ﺑﻬـﺎﻧﻪ ﯼ ﺯﻧـﺪﮔﯽ ﻣـﻦ