ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎﻥِ ﻗﻬﻮﻩ

ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎﻥِ ﻗﻬﻮﻩ
ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ، ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﮔﻔﺖ ، ﺍﺯ ﻗﺼﺪِ ﺁﻣﺪﻧﺶ ، ﺍﺯ ﭼﺮﺍﯼِ ﺭﻓﺘﻨﺶ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺻﻤﯿﻤﯽ
ﻟﺤﻨﯽ ﺩﺍﺷﺖ ، ﺑﻪ ﮔﻮﺵِ ﺍﺣﺴﺎﺱِ ﻣﻦ ، ﺑﯽ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻏﺮﯾﺐ
ﻗﻬﻮﻩﺍﺵ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ ، ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﻓﺸﺮﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﻣﺎﺟﺮﺍﯼِ ﻋﺠﯿﺒﯽ ‌ ﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥِ ﻣﺎ ﺁﺩﻣﻬﺎ
ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺧﻮﺭﺩﻥِ ﯾﮏ ﻗﻬﻮﻩ ، ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﺋﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﮐﻨﺪ
ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ، ﻋﻤﺮﯼ ﻭﻗﺖ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﯼ .
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﺧﻮﺭﺩﻥِ ﯾﮏ ﻗﻬﻮﻩ ، ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﺪ ..
ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﻧﻤﯽﻧﻮﯾﺴﻢ
ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ ، ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺮﻭﻉﻫﺎﯼ ﺗﺎﺯﻩ ، ﻫﺮﮔﺰ ﺩﯾﺮ ﻧﯿﺴﺖ
ﻗﻬﻮﻩﻫﺎﯼ ﺗﻠﺦ ، ﺁﺩﻡﻫﺎﯼ ﺗﻠﺦ ، ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺗﻠﺦ ، ﺍﻟﺰﺍﻣﺎً ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﺗﻠﺦ ﻧﯿﺴﺖ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ... ﺑﺮﺍﯼ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ،
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻗﻬﻮﻩ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﮔﺬﺍﺷﺖ