وقتی باید ادویه، نمک و آفتابه را تقسیم کرد

وقتی باید ادویه، نمک و آفتابه را تقسیم کرد
این زن‌ها طلاق می‌خواهند!
زوج تکلیف متعلقاتشان را از جمله نمک، ادویه‌ها، آفتابۀ وضوگیری و امثالهم را در ملا جمع مشخص کردند. قاضی گفت: خانم آمادو تا ۷ سالگی پسرشان به تنهایی حضانتش را بر عهده خواهد داشت و آقای عیسی تا دو سال آینده باید پول خوراک بچه را بدهد.
او، دست رویش بلند نمی‌کرد. سرش داد نمی‌زد. تا جایی که می‌داند، خیانت نمی‌کرد. مسئله فقط این بود که در کمتر دو سال که از ازدواجشان می‌گذشت، شوهر زالیکا آمادو عوض شده بود. او خیلی برای زن جوانی که انتظار محبت داشت، بی‌تفاوت شده بود.

به نقل از نیویورک تایمز، مادر زالیکا که در ۱۴ سالگی با غریبه‌ای که دو برابر سنش را داشت ازدواج کرده بود، ناراحتی دخترش را درک نمی‌کرد. او پنج دهه تا زمان مرگ شوهرش با او بود، و از اینکه زنان جوان امروزی اینطور نیستند، ناراحت است.

اما برای خانم آمادو، که در ۱۶ سالگی ازدواج کرده، فقط داشتن شوهر کافی نبود. او از ابتدا نمی‌خواست که بر مردی متکی باشد. بنابراین، در یک صبح شلوغ در مارادی، در نیجر، مقابل قاضی‌ای در دادگاه اسلامی‌ای که در پیاده‌رو تشکیل می‌شود، نشست و چیزی را خواست که زنان این ناحیه به شکل بی‌سابقه‌ای این روز‌ها در پی آنند: طلاق.

برای قرن‌ها، در بسیاری از نقاط محافظه‌کار غرب آفریقا، از زنان انتظار می‌رفت که ازدواج‌های بد را تحمل کنند. طلاق وجود داشت، اما اغلب مردان بودند که همسرانشان را دور می‌انداختند. سنت زنان چنان محکم دست و پای زنان را بسته که گاهی آنان را از زمانی که در شکم مادر هستند به نام کسی می‌زنند.

حلیما آمادو، مادر خانم آمادو، می‌گوید: "وقتی یک زن و شوهر با هم نمی‌مانند، یعنی آخر دنیا آمده است. ".

اما اینجا در نیجر، جایی که زنان تحصیلات کمتری دارند، و نسبت به تقریباً هر جای دیگری از جهان از استاندارد‌های زندگی نسبت به مردان و برابری کمتری با آنان برخوردارند، انقلاب خاموشی در حال روی دادن است.

بسیاری از زنان همچون خانم آمادو هر ماه برای طلاق به این دادگاه پیاده‌رویی می‌آیند، و نه تنها از اینکه شوهرانشان قادر به کسب درآمد در این دورۀ دشواری اقتصادی نیستند، کلافه‌اند، بلکه دیدگاهشان نسبت به روابط نیز دچار تغییر کرده است.

آن‌ها می‌خواهند خودشان انتخاب کنند که با چه کسی و کی ازدواج کند، نه اینکه همچون نسل‌های پیشین زنان مجبور به ازدواج شوند. آن‌ها خواستار احترام و عشق هستند و علناً از اینکه خواستار یک زندگی جنسی سالم هستند، حرف می‌زنند؛ و وقتی که شوهران از پس این‌ها برنیایند، زنان هستند که این فرهنگ تازۀ جدایی را پیش می‌برند.
آلو هاما مایگا، رییس انجمن اسلامی نیجر، می‌گوید: "زنان جوان الان به انتظارات خاصی وارد ازدواج می‌شوند. اگر این انتظارات محقق نشود، آنگاه طلاق ناگزیر است. "

قاضی اسلامی‌ای که ریاست دادگاه شرعی کنار خیابان در مارادی، سومین شهر بزرگ نیجر، را بر عهده دارد، می‌گوید که تقاضای طلاق از سوی زنان در سه سال گذشته سه برابر شده است و هر ماه حدود ۵۰ زن برای پایان دادن ازدواجشان مراجعه می‌کنند.

آلکالی لوالی اسماعیل، قاضی، می‌گوید: "این زنان نمی‌خواهند دیگر عذاب بکشند. برای مشکلات آن‌ها راه حلی وجود دارند و می‌دانند که آن راه حل اینجاست. "

وکلا، انجمن‌های زنان، مسئولان محلی و دانشگاهیانی که بر این ناحیه مطالعه می‌کنند، می‌گویند که افزایش تمایل به طلاق در کل آفریقای غربی، چه مناطق شهری یا روستایی و چه در میان مسلمانان یا مسیحیان، مشاهده می‌شود و دلیل آن این است که زنان کنترل بیشتری بر روابط خود طلب می‌کنند.

به طور کلی نرخ طلاق نسبتاً ثابت است و حتی در برخی از بخش‌های غرب آفریقا کاهشی است، اما آنچه که جلب نظر می‌کند، تغییرات بزرگی است که در الگو‌های طلاق و به طور کلی جامعه در حال رخ دادت است.

زنان اکنون تحصیلات بیشتری دارند و در برخی نواحی دیرتر ازدواج می‌کنند، عواملی که به گفتۀ متخصصان منجر به ازدواج‌های باثبات‌تری می‌شوند. همزمان، زنان بیشتری در حال مهاجرت به شهر‌ها و پیوستن به نیروی کار هستند که به آن‌ها قدرت بیشتری برای کنار گذاشتن ازدواج‌های بد می‌دهد.

در اتاق انتظار شلوغ دادگاه اصلی شهر داکار، پایتخت سنگال، نیمکت‌های بیرون از اتاق قاضی طلاق، پر از زنانی نظیر راماتا سمپی، دانشجوی ۲۷ سالۀ حسابداری و مدیریت است.

شوهر او، یک کارگر راه‌آهن، اصرار دادرد که درسش را رها کند و با او به منزل خانواده‌اش که بیرون شهر است نقل مکان کنند. آنچه او از زندگی متاهلی در ذهن داشته، اینطور نبوده است.

او می‌گوید: "ما فکر می‌کردیم که با هم خواهیم بود، با هم کار می‌کنیم، و به هم کمک می‌کنیم. "
انجمن وکلای زن داکار می‌گوید که اکنون به نسبت چهار سال پیش تعداد زنانی که از آن‌ها برای طلاق