به نام خدا

به نام خدا
با سلام و درود بر حضرت ولی‌عصر، امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف

━━━━━━━━━━━━━━━━━━

سلام و احترام
دکتر عباس محمددوست عزیز

━━━━━━━━━━━━━━━━━━

سپاس و محبت شما را با دل و جان دریافت کردم؛
اما حقیقت آن است که در هندسه‌ای که «حد»، جایگاه انسان را در نسبت با حقیقت معنا می‌کند،
من خود را در برابر خانواده‌ای با این عمق از ایثار، نجابت و فداکاری،
تنها نقطه‌ای کوچک در منظومه‌ای بزرگ و پرمعنا می‌دانم.

سه برادر بزرگوار شما که هر یک در مقطعی متفاوت از تاریخ،
با جان، رنج و مسئولیت ایستادگی کردند،
صرفاً سه واقعه یا سه فقدان نیستند؛
بلکه سه قله در معماری قدرت اخلاقی یک خانواده‌اند.

نخستین برادر، آن نوجوانی که در سال‌های جنگ آسمانی شد،
حدّ آغازین این منظومه بود؛

برادر دوم، که سال‌ها با زخم زیست و سرانجام همان جراحت او را با خود برد،
تجلی استمرار این مسیر بود؛

و برادر سوم، جانباز و روحانی ارجمندی که در حادثه‌ای تلخ از میان ما رفت،
نقطهٔ تثبیت این تراز معنوی در حافظهٔ تاریخی خانوادهٔ شما شد.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━

این سه‌گانه، تنها یک نسبت خانوادگی نیست؛
بلکه یک ساختار معنا است.

ساختار ایستادگی،
ساختار وفاداری،
و ساختار مسئولیتی که خانوادهٔ شما را در تراز بلند اخلاق، ایمان و انسانیت قرار داده است.

در برابر چنین معماری ریشه‌دار و باشکوهی،
هر آنچه من انجام داده‌ام، تنها کنشی کوچک در سطح رابطه و ارادت است؛
نه هم‌سنگ با ستون‌هایی که شما در این دستگاه معنایی بنا کرده‌اید،
و نه در اندازهٔ تاریخ فداکاری‌ای که این خانواده با خود حمل می‌کند.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━

برای شما و خانواده‌ای که حامل چنین بار عظیم معنایی و چنین سابقهٔ درخشانی از ایثار و فداکاری است،
از درگاه خداوند متعال مسئلت دارم که همواره
در مسیر روشن حقیقت،
در هم‌ترازی با خیر،
و در پایداری بر حدّ اصیل انسانیت
استوار و محفوظ بمانید.

با ارادت
بهرام محمدی

━━━━━━━━━━━━━━━━━━